przyśnione

kot.

2012-02-06T12:41:00.000+01:00

Jestem w jakimś obcym mieście, idę ulicą i spotykam kota, który łasi się do moich nóg. Jest taki piękny, miękki i czuje jak miłość do tego kota rozlewa się falą po całym moim ciele. Wiem, że ten kot też mnie polubił, ale gdy tylko próbuje wziąć go na ręce przecieka przez nie jak woda. Chcę go schwycić, ale on ciągle umyka, pomimo tego, że czuje, że chce się do mnie tulić. Po kilku nieudanych próbach pochwycenia kota zaczynam płakać. Klęczę przed nim i zanoszę się od szlochu, bo bardzo chcę aby był mój.

burza

2012-02-05T17:37:00.000+01:00

Jestem nad morzem, siedzę tuż przy wodzie na ciepłym piasku i obserwuje ludzi, którzy chodzą po molo.Jest ciepły, letni dzień. Też chcę pójść na molo, ale pogoda się zmienia i boję się pójść tam sama, dlatego wracam do hotelu, w którym jestem zakwaterowana i pytam się śpiącego J czy ze mną pójdzie, na co on mówi, że jest zmęczony i nie chce mu się tam iść, zwłaszcza podczas burzy. Wychodzę trzaskając drzwiami. Na plaży jest już bardzo ciemno..gdzieś z oddali słychać grzmoty..czuje w powietrzu napięcie i niepokój..odpalam papierosa i wchodzę na molo. Podchodzę do samej krawędzi..woda jest niespokojna...granatowa prawie czarna...i niebo, które za chwilę wpadnie do morza..silny wiatr, który rozwiewa mi białą sukienkę. Jestem z siebie dumna, że nie bałam się tutaj sama przyjść. Jestem zadowolona, że mogę być tak blisko groźnego żywiołu. Odwracam się i czuje obecność J, ale nie widzę go..jest za ciemno.

Jestem generałem + koniec świata

2012-01-30T14:57:00.003+01:00

Jestem wysoko postawionym generałem Hitlera, wojna się kończy i Hitler nakazuje niszczyć dokumentację. Wychodzę z innymi generałami z pomieszczenia, w którym zainstalowane zostały ładunki wybuchowe. W sali pozostaje jeden człowiek, jakiś urzędnik w okrągłych okularach. Uśmiecha się dobrotliwie i żegna nas, za chwilę zginie. To, że godzi się ginąć żeby dopilnować detonacji wydaje mi się żałosne mimo, że wojna się kończy a dziś wieczorem ma dodatkowo nastąpić koniec świata.

Jadę pociągiem w towarzystwie innego generała, milczymy. Lubię go i czuję do niego respekt, ale on do mnie także i jest to bardzo przyjemne. Dobrze się rozumiemy. Kobieta z dzieckiem wychodzi przez drzwi jadącego pociągu i staje na schodku na zewnątrz. Nie wiem co chce tam zrobić, ale ma to jakiś sens i zaraz ma wrócić do środka. Mój towarzysz wystawia przez szczelinę w drzwiach rękę na zewnątrz i przylepia do uchwytu jakąś plastyczną masę. Nie wiem co dokładnie zrobił, ale jakaś krzywda zaraz spotka tą kobietę z dzieckiem. Dziecko jest upośledzone. Przechodzimy do innej części pociągu, a ja jestem zaskoczony, że sympatia do tego generała jest na tyle silna, że akceptuję krzywdę, jaką wyrządza kobiecie z dzieckiem. Przez okno widzę tą parę siedzącą na peronie, dziecko jest upośledzone, kobieta teraz także. Siedzą oboje i wpatrują się bezmyślnie w przestrzeń. Nie wzrusza mnie to wcale bo i tak dziś nastąpi koniec świata.

jutrzenka

2012-01-29T13:47:00.003+01:00

Jestem młodą kobietą. Stoję na wielkiej polanie i patrzę w niebo. Widzę księżyc w pełni i wiem, że zaraz wejdzie w koniunkcję z największą gwiazdą gwiazdozbioru Strusia. Wchodzę w las. Światło księżyca jest na tyle silne, że widzę na drodze przede mną sylwetkę mężczyzny. Boję się. Wyciągam aparat fotograficzny i robię zdjęcia, żeby zobaczyć jego twarz w świetle lampy błyskowej. Mężczyzna podchodzi do mnie i mówi, żebym się nie bała. Że zostałam wybrana, żeby zastąpić gwiazdę zaranną. Nie jest dla mnie niemiła ta perspektywa. Mężczyzna wyciąga deskę do prasowania i prasuję dla mnie błękitną suknię. Przebieram się w nią i podążam za nim na większą polanę. Słychać gwar, ale powoli cichnie. Czuję na sobie zazdrosne spojrzenia kobiet. Mężczyzna tłumaczy mi, że jest to spotkanie dworu Dnia i dworu Nocy, które zdarza się tylko podczas koniunkcji. Czuję, że unoszę się powoli i zaczynam świecić coraz jaśniej.

Kaczka dla Stalina

2012-01-23T02:12:00.004+01:00

Płynę kanałem przez zalesione tereny. Platformy w ciszy suną powoli po wodzie. Przepływamy przez lasy, co robi na mnie wielkie wrażenie. Patrzę na mijane jeziora w lesie i myślę sobie, że gdy skończy się wojna to chciałbym tu wrócić. W łodzi na początku całego łańcucha płynie Józef Stalin. Staram się trzymać głowę nisko i nie zwracać na siebie jego uwagi. Z towarzyszem z mojej platformy szukamy kaczki żeby upiec ją Stalinowi. Niestety, wszystkie zwierzęta uciekają na widok szeregu płynących łodzi i platform. W końcu, przepływając przez jakieś miasto, widzę upolowaną już przez kogoś kaczkę zawieszoną w kanale pod nami. Wyskakuję ze swojej platformy i schodzę do kanału po kaczkę. Czuję ukłucie w nogę - okazuje się, że bezdomny do którego nory wszedłem mnie atakuje. Myślę sobie, że normalnie przejąłbym się czy nie dostanę od niego jakiegoś zakażenia, ale teraz, w czasie wojny interesuje mnie tylko przeżycie i takie drobnostki są nieistotne. Zabieram kaczkę, ale nie jestem na tyle bezlitosny, żeby nie ostrzec bezdomnego, że ma siedzieć cicho bo nad nim przepływa właśnie Stalin i jego żołnierze, którzy na pewno go zabiją gdy tylko zobaczą. Wracam z kaczką do łodzi i dociera do mnie, że gdyby mnie teraz złapano z tą kaczką to nikt by mi nie uwierzył, że to prezent dla Stalina i zostałbym rozstrzelany.

przyjęcie.

2012-01-05T16:07:00.001+01:00

Jadę z jakąś nieznajomą mi parą autem. Jesteśmy elegancko ubrani. Mimo tego, ze nie rozmawiam z nimi wcale, przyjemnie mija podróż. Wysiadam z auta i czekając na moich nowych znajomych, zauważam jak tuż obok nas parkuje duże niebieskie (choć niebieski nie jest włąsciwą nazwą..kolor jest może bardziej rozbielonym turkusem, może lodów miętowych z domieszką błękitu) auto, a z niego wysiada Tura Satana. Jest ubrana w czarną, obcisłą, półprzeźroczystą sukienkę i nie ma pod nią bielizny! Nie mogę oderwać od niej oczu, ale przebiega mi przez głowę myśl, ze wyglądam przy niej żałośnie. Trwa to krótko bo moją uwagę przyciąga miniaturka niebieskiego kaktusa trzymana w jej dłoniach. Nagle słyszę głos mężczyzny, który mnie przywiózł w to miejsce, podaje mi takiego samego niebieskiego kaktusika i mówi, że bez tego nie wejdę. Satana wchodzi pierwsza, idziemy za nią, przyjęcie jest w ogrodzie. Tuż za bramą do ogrodu stoi długi stół zasłany miniaturowymi niebieskimi kaktusami. Ja również kładę tam swojego i rozglądam się za Turą w jej półprzeźroczystej czarnej sukience.

Sen

2011-12-31T13:01:00.000+01:00

Śniło mi się że leżę w łóżku i słyszę fragmenty rozmowy dochodzące z pokoju obok (obok mojego pokoju rzeczywiście w nocy było kilka osób). Naglę wyczuwam że ktoś w ciemności podchodzi do mojego łóżka. Otwieram oczy, jest noc i zdaję sobie sprawę że to tylko mi się zdawało. Zasypiam i nadal słyszę rozmowy. Budzę się drugi raz, ale tym razem jestem w domu rodzinnym, jest ranek. Zdaje więc sobie sprawę z tego że to wszystko było tylko snem. Wydaje mi się to jednak trochę dziwne i nie jestem do końca pewien tego w jakim stanie jestem obecnie.
Wstaję z łóżka, idę po schodach na pierwsze piętro. Na schodach prowadzących na strych stoi zaparkowany tyłem samochód transportowy. Nie wzbudza to we mnie żadnych podejrzeń. Przeciskam się koło samochodu i wchodzę na strych.
Zastaję tam swoich rodziców, którzy rozkładają i pakują, jak sądzę zboże. Wydaje mi się że chcą je zapakować do samochodu.
Moi rodzice mają czarne, murzyńskie, ale wysmukłe twarze. Tata patrzy na mnie i pyta dlaczego mam taką ciemną twarz.
W tym momencie zdaję sobie sprawę z tego że nadal śnię i natychmiast się budzę.

Pod blokiem

2011-12-30T10:57:00.006+01:00

Spotykam K. i mówię, że chętnie spotkałbym się z nią za 10 lat. Mówi, że chce, ale żebym za 7 lat potwierdził.

***

Pod blokiem sprzedają zapiekanki. Wyglądają ładnie. Zamawiam jedną i dostaję samą końcówkę, tak, jakby było to oczywiste, że sprzedają po kawałku. Na parterze jest tam pub. Wchodzę do środka i podchodzę do stolika przy którym siedzi T. - brat K. przysiadam się do niego. Mówi, że jest samurajem, pokazuje mi dyskretnie, że ma miecz.

sny kryminalne

2011-12-29T12:20:00.007+01:00

P. ma domek ukryty w lesie, drewniany, zrębowy, z sieniami, galeryjkami i oszklonymi alkierzykami, z progami już trochę omszałymi i zaroniętymi trawą o srebrzystozielonych, szerokich lisciach. Sledze go troche, podgladam, probuje odkryc, co tam robi, kiedy go nie widze. Mieszka tam sam, tez troche omszaly i drwalowaty, ale czasem odstepuje pokoj kumplowi i jego dziewczynie, widze ja, naga, przez okno, zazdrosna, czy to na pewno dziewczyna kumpla. Sam spi na sienniku ni to na zewnatrz, ni to wewnatrz domu. Potem jest nas wiecej, mieszkamy z moja mama i mnostwem nieistniejacych w rzeczywistosci krewnych tam, ale dalej go obserwuje. W mojej rodzinie jest niemowle ktore mowi bardzo madre rzeczy i calymi zdaniami. Pewnego ranka budze sie i mama od razu krzyczy, ze cuhnie mi z ust, i co ze mnie za wiedzma, ze nie potrafie od razu zarzyc jaskolczycy. gryze jaskolczyce ktora jest juz w wersji przetworzonej, w srebrnych listkach z apteki, i jest mi wstyd,ze P. to syszal.

***

Przychodzi do mnie Dż. i przynosi mi zupy, rosoły i swoją ulubioną muzykę. Zjadam rosoły a ona puszcza mi muzykę z kaset.

***

Idę ulicą i widzę jak jedzie samochód. inny przechodzien zagradza mu droge, wyjmujac nagle z kieszeni policyjny lizak. Robi rewizje. Z samochodu wysiada kobieta, dom, przed ktorym sie zatrzyala to jej dom, willa z oszklonym ganeczkiem i ogrodem. Policjant z klapki, przez ktora koty wychodza do ogrodu wyciaga pudelko z malymi plaskimi torebeczkami i z kazdej z nich wypakowuje po kocie, ktory jest tam zlozony do niemozliwoci,jak kartka papieru. Kobieta urzadza w domu nielegana wystawe kotow, a w srodku w kuchni na podlodze lezy facet z wyjeta watroba.

Imigrant

2011-12-28T10:45:00.005+01:00

Przylatuję do obcego kraju, do obcego miasta. Mam tam jakichś znajomych, ale oni są zajęci swoimi sprawami, więc od początku muszę radzić sobie sam. Znajduję w centrum opuszczone szalety miejskie i postanawiam tam zamieszkać. Na początku okupuję tylko schody. W pewnym momencie udaje mi się wyłamać drzwi. Gromadzę materiały budowlane i przerabiam szalety na kawiarnię. Kawiarnia zdobyła popularność, przychodzą cały czas nowi goście. Pewnego dnia musimy wyrzucić awanturującego się człowieka. Wraca ze strzelbą i grupą osób nielubiących imigrantów (także ze strzelbami). Mówię wszystkim, żeby uciekali a sam chowam się na parkingu między samochodami. Zostaję postrzelony dwoma gumowymi pociskami.

Muzyczne wzloty

2011-12-27T12:32:00.005+01:00

Dowiaduje się od O., że w pałacowym parku będzie wielki festyn. Udaje się tam jeszcze podczas przygotowań. Widzę jak rozstawiają dookoła wielkie głośniki. Stawiają je jeden przy drugim dookoła wewnętrznej strony muru otaczającego park. Zaczynają schodzić się ludzie. Muzyka zaczyna grać i wszyscy unoszą się do góry trzepocząc rękami. Trzeba machać intensywnie na starcie, ale można wyczuć wznoszące wątki muzyczne i potem szybować w ozdobnikach rozkładając tylko ręce.

Najpierw miło, potem mniej

2011-12-26T11:06:00.003+01:00

Podrzucam wielkie liście klonu i patrzę jak wiatr je porywa. Jeden z liści, które podniosłem z trawnika jest cięższy - siedzi na nim ślimak. Odkładam go.

***

W centrum handlowym jest taka niby kawiarnia. Wchodzę tam i siadam do stolika, zamawiam coś do picia i czekając przyglądam się innym. Wszyscy łącznie z kelnerką mają takie same twarze. Robi mi się niedobrze ze strachu. Uciekam do toalety, otwieram deskę i wymiotuję kryształami soli wielkości biszkopta. Tak dużo tej soli, że cała kabina zapełniła się do połowy. Dzięki temu, że drzwi otwierają się na zewnątrz udaje mi się wydostać. W internecie szukam, czy ktoś już wymiotował solą. Nie ma niczego na ten temat.

Księżycanna

2011-12-25T19:21:00.004+01:00

Jestem na księżycu. Przyciąganie ziemskie odczuwam tam silniej niż księżycowe i mimo, że chodzę nogami po gruncie, to czuję się zawieszony głową na dół. Mam wyciągnąć korek z jednego z tamtejszych jezior, żeby uzupełnić brakujący poziom wody w oceanach na Ziemi. Korek ma taki łańcuszek z kulkami jak wannowy. Pociągam i woda, zamiast zassać się do środka, odrywa się od powierzchni.

Harfa

2011-12-22T12:42:00.002+01:00

Gram pałeczkami na harfie, czyli trzepaku na którym naciągnąłem druciki, żeby były jak struny.

krew

2011-12-15T00:45:00.000+01:00

Widzę moje dłonie całe we krwi. Krew jest lepka i ciepła, a czerwień jej wibruje. Podchodzę do lustra. Krew cieknie z nosa.

spadanie.

2011-12-03T00:22:00.000+01:00

Bardzo wysoka klatka schodowa. Schody przypominające most linowy, są zawieszone przy jednej ze ścian tej ogromnej klatki schodowej. Wiem, że muszę się przedostać na drugą stronę. Nie mam lęku wysokości, ale patrząc w dół, przeraża mnie ogrom przestrzeni. Wchodzę na schody i w połowie dostrzegam dziewczynę, która wiesza obrazy na ścianie. Schody są bardzo wąskie mimo to mówię jej, że jakoś postaram się obok niej przejść, ale w tej samej chwili zauważam, że schody nie mają żadnej barierki i dzielę się tym spostrzeżeniem z ową dziewczyną, która wpada w panikę i strąca mnie, tracąc przy okazji swoją równowagę. Spadamy. Dawno nie czułam takiej ulgi. Spadam z radością. I choć chciałabym przedłużyć lot w nieskończoność, zbliżając się do ziemi wymyślam najlepszą możliwość lądowania, najmniej bolesną. Okazuje się to łatwiejsze niż przypuszczałam. Szczęśliwie ląduje na nogach i rzucam się do rozkładania materaców aby pomóc w lądowaniu dziewczynie. Okazuje się jednak, że jestem na sali gimnastycznej (co tłumaczyłoby obecność materaców) i nie ma żadnej spadającej dziewczyny ani ogromnej klatki schodowej. Jestem troszkę rozczarowana. Zastanawiam się co się z nią stało, podnoszę głowę w górę i znów widzę schody i dziewczynę, uczepioną jedną ręką jakiegoś wystającego przedmiotu. Krzyczę, że może bez obaw skoczyć, ale ona nie chce.

Jednopalczaści

2011-11-29T21:56:00.008+01:00

Ludzie tak się grupują, żeby zawsze mieć w sumie sto palców. Rodzina i wszystkie inne jednostki społeczne składają się ze stu palców. To jest jedyne kryterium organizujące. Należę do szczególnie uprzywilejowanej grupy jednopalczastych. Urodziłem się już gotowy przyjąć czekające mnie zaszczyty, ale nie jest to normą. Zazwyczaj przynależność do nas jest poprzedzona szeregiem etapów przejściowych. Dopiero po przejściu wszystkich dziewiętnastu wtajemniczeń, kandydat staję się pełnoprawnym członkiem naszego kolektywu.

Turniej

2011-11-26T22:40:00.004+01:00

Przyjeżdżam na turniej. Plansze są już rozłożone na powierzchni około hektara. Spotykamy się przed rozgrywką. Rozmawiamy długo na temat rozmieszczenia poszczególnych zawodników. Udaję się na swoje miejsce. Stoję i nie wiem co mam dalej robić. Patrzę, co robią inni. Oni też stoją i patrzą co robią inni.

Kot jedzący ślimaki i ogórki kiszone

2011-11-22T11:40:00.003+01:00

Gram w tenisa stołowego z kolegą z podstawówki. Za mną siedzi małe dziecko i się śmieje. Boję się, że uderzy je piłeczka. Dziecko jest kotem, który chodzi po mokrej trawie. Zjada ślimaki i kiszone ogórki na zmianę, bez gryzienia. Jest już cały napęczniały, a mimo to ciągle prosi o nowego ślimaka. Nie może przełknąć ostatniego ślimaka i stoi z nim do połowy w pyszczku. Jestem pewien, że zaraz zwymiotuje. Sam czuję, że też to zrobię.

wyścig.

2011-11-17T00:20:00.000+01:00

Jestem z moją grupą z uczelni na wycieczce, zwiedzamy stare dzwonnice. Wchodząc do jednej z nich słyszymy od przewodnika, że właśnie rozpoczyna się wyścig, musimy wbiec na sam szczyt dzwonnicy. Nagrodą ma być natychmiastowy powrót do domu. Natomiast ten, kto będzie ostatni na mecie, pozostanie w dzwonnicy, już na zawsze. Na gwizdek przewodnika rzuciliśmy się na schody. Biegłam bardzo szybko, ale wygrała Kasia, a ja czułam rozgoryczenie, ponieważ jeszcze niedawno mówiła, że nie lubi biegać i przecież widziałam, że nie umie grać w tenisa stołowego, a jakby tego jeszcze było mało, biegła w glanach. Ja przybiegłam na metę przedostatnia i udawałam, że wcale nie zależało mi na wygranej. Pogratulowałam Kasi. I ostatniemu chłopcu, który ukończył właśnie wyścig.

Atak zombie

2011-11-13T13:04:00.003+01:00

Jestem na moim osiedlu, zerkam na zegarek, jest 18:00, o 19:00 robi się ciemno i zaczyna się atak zombie. Mam jeszcze godzinę żeby się przygotować. Wchodzę do mieszkania, przygotowuję starannie folię - zamierzam dokładnie okleić nią wszystkie drzwi i okna jako pierwszą linią obrony. Na to zamontuję kolejne warstwy zabezpieczeń. Zaczynam przyklejać pierwszy kawałek folii, zerkam na zegarek - jest 18:25. Zaczynam czuć, że sytuacja wymyka się spod kontroli, czas leci zbyt szybko i na pewno w ten sposób nie zdążę się przygotować. Zmieniam taktykę i uruchamiam plan minimum. Zamierzam się szczelnie zabarykadować w swoim pokoju. Nawet jeżeli któryś zombie trafi do mieszkania to nie da rady się do mnie dostać. Przesuwam szafkę żeby zasłonić drzwi. Niestety, ma ona tylną ściankę zrobioną z cienkiej dykty - to żadne zabezpieczenie. Szukam w pośpiechu solidnych desek. Gdy jestem już zabarykadowany przypominam sobie o kozie zamkniętej na moim balkonie. Ogarnia mnie przerażenie, beczenie kozy na balkonie na pewno zwabi tu zombie. Myślę, że muszę rozmontować barykadę, iść na balkon i albo przyprowadzić kozę do pokoju, albo ją tam szybko udusić. Wychodzę z pokoju, znajduję się znowu na dworze. Czuję, że to niebezpieczne, ale chciałem jeszcze kupić sobie ze dwa piwa na tą noc. Wracam do mieszkania, z niepokojem spoglądam w ciemne wejście do piwnic. Gdybym był zombie to tam bym się chował po każdej nocy.

Wyprawa w nieznane

2011-11-08T17:20:00.006+01:00

Jestem dziewczyną. Mieszkam w domu w lesie razem z dwiema młodszymi siostrami. Rodzice wyjechali i wrócą dopiero za kilka dni. Spędzam radosne chwile z rodzeństwem, ale w tle czuję niepokój. Ma to związek z mężczyzną który co jakiś czas zjawia się obok naszego domku. Zatrzymuje się nieruchomo i wypatruje kogoś. Wiem, że chodzi o mnie. Robi się ciemno. Kładę siostry spać. Choć nie czuję się jeszcze na to gotowa, starając się nie hałasować, wychodzę zmierzyć się z nieznanym.

stado.

2011-10-27T18:19:00.000+02:00

Biegnę po lesie, uciekam przed stadem wilków. Są bardzo szybkie, ale udaje mi się uciec na bezpieczną odległość. Biegnęu przez most rozwieszony na brzegach rzeki, jestem na tyle sprytna i odwiązuje z jednej strony liny mostu i wilki nie mogą się przedostać na drugą stronę. Stoją po drugiej stronie rzeki i wyją. Ja biegnę dalej. Biegniemy równocześnie po przeciwgległych stronach rzeki. Bardzo się ich boję więc postanawiam wbiec wgłąb lasu. I choć już ich nie widzę to wiem, że już się im udało przedostać na moja stronę lasu i, że za chwilkę mnie dogonią. Nagle na mojej drodze pojawia się wiklinowy kosz, do którego wchodzę z nadzieją, że może w tym koszu mnie nie zdajdą. Ale to był błąd. Po niedługim czasie stado wilków jest obok mojego kosza, słyszę ich oddechy i wycie bardzo blisko mnie. Wiem, że powinnam się bać, ale nie czuję strachu, powoli odchylam wieko, wybieram największego wilka ze stada i odważnie patrzę mu w oczy.

Plasterki

2011-10-27T12:50:00.003+02:00

Wyciągam z lodówki okulary ze strasznie grubymi szkłami. Kroję je na plasterki (na śniadanie).

***
W Mystkowie spadł samolot. Idziemy z sąsiadami wielkim rękawem z worka foliowego na miejsce zdarzenia, żeby pomóc rannym.

***

Nocuję w hotelu, na przeciwko w pokoju nocuje Putin. Spotykam go na korytarzu. Daje mi w prezencie wiązkę ołówków i kredek spiętych gumką. Mówi, że to dla rodziny.

chodzenie po wodzie, a wszystko to w ramach promocji

2011-10-15T12:00:00.013+02:00

Idę nad Wisłę wykąpać się. Kiedy dochodzę do brzegu widzę,że na wodzie leżą gumowe maty w fosforyzujących kolorach pospinane ze sobą jak puzle, takie jak na sali treningowej tyko o wiele bardziej sprężynujące. Rozpędzam się i biegnę po nich, woda i trampoliny odbijają mnie cudownie, nadając mojemu biegowi zabójczą prędkoć i skocznosć. Wisła jest bardzo szeroka, jej drugi brzeg niknie w oddali. Trampoliny są teraz już prostsze, nie kolorowe tylko czarne, o fakturze przypominającej oponę samochodową albo wycieraczkę w starych maluchach. Nie widać już dobrze, czy to mata, czy zaczyna się woda i caly czas spodziewam się, że trampoliny się kiedys skończą a wtedy wskoczę do wody. Czuję, że pode mną jest już bardzo głęboko. Trochę mnie to przeraza a trochę podnieca. Ale trampoliny nie kończą się a brzeg jest już coraz bliżej, i wtedy widzę,że to wcale nie Wisła tylko meandrujące jezioro o dzikich brzegach, zaroniętych lasem i bujną rolinnocią. Cale wyłożone jest trampoliną, która ugina się przyjemnie na wodzie. Jest wieczór, wszędzie pelno ludzi i swiateł,takich lampionów na drzewach. Uczestniczymy w promocji czegos jak sieć księgarnii, wielkich pawilonów-labiryntów poukrywanych w tych lasach. Wewnątrz jest mnóstwo ksiązek, ale też przygotowane dla ludzi atrakcje: zabawki dla dzieci, regaly z dziwnymi zwierzetami w terrariach i inne.

Wczesne wstawanie

2011-10-12T02:35:00.002+02:00

Śniło mi się, że obudziłem się o 5:00 rano. Wychodzę z pokoju, spotykam w przejściu Kasię. Dziwię się, że też wstaje tak wcześnie. Patrzę na zegarek, jestem szczęśliwy, to będzie taki długi dzień.

zbieranina minionych tygodni

2011-10-03T01:53:00.000+02:00

1.Stoję przed dziewczyną mojego wzrostu, mam twarz na wysokości jej twarzy. Blisko. Chce policzyć piegi na jej twarzy, ale ciągle pojawiają się nowe.

2.Jest noc. Widzę B, która budzi się i odsuwa zasłony z okna. Pytam się co robi, na to ona odpowiada, że wpuszcza powietrze do pokoju. Jestem zdumiona, że myśli w nocy o tym abyśmy się nie udusiły kiedy inni w tym samym czasie śpią.

3.Długa ulica, w oddali widzę D, chcę go dogonić, ale idzie zbyt szybko, przyśpieszam kroku, ale to również nie przynosi efektu, nagle czuję, że ktoś dotyka mojego ramienia, odwracam się-to D, pyta dlaczego tak szybko idę.

4.Jestem na rusztowaniu. Odkuwam sypiące się kamienie. Każdy strącony kamień uwalnia chmarę pająków mieszkających pod nim. Czuję niepokój. Są złe, nie mam dokąd uciec. Czekam na atak, mocniej chwytam młotek, będe walczyła.

5.Stoję na przeciwko ławki, która niedawno została pomalowana na kolor zielony i jeszcze nie zdążyła wyschnąć. Podchodzą do niej ludzie, jakaś starsza pani z małą dziewczynką, jakaś zakochana para, jakiś mężczyzna z gazetą. Odchodząc na ich plecach zostaje ślad po niewyschniętej zielonej farbie. Obserwuję ich z uśmiechem na twarzy. Czuję satysfakcję.

6.Jestem na wsi z nieznanymi mi ludźmi, spędzamy miło czas. Jest błogo, dobrze się tam czujemy. Świeci słońce, jest lato. I nagle uderza mnie myśl, "że się skończymy", a myśl ta jest tak dotkliwa, że osuwam się na ziemie..sparaliżowana strachem. Do moich towarzyszy również dociera ta myśl, nieco poźniej. Wybucha panika. Każdy biega i krzyczy..ucieka w różne strony . Natomiast ja, siedząc nieruchomo przeżywam apokalipse na swój sposób, od wewnątrz siebie. Czuje, że ziemia spada w dół..że grawitacja już nie istnieje. Zauważam, że nieopodal mnie jest jezioro, z którego podniosła się woda, a z niej oddzieliły się zwierzęta i rośliny..każdy element był osobno lewituje w przestrzeni. Niedaleko jest też sad ze starymi jabłonkami i widzę, że jabłka oddzieliły się od drzew i znieruchomiały nad nimi. Położyłam się na trawie i czuję jak spadam w dół. Wolno, nieodwracalnie.

7.Siedzę w swoim ogrodzie, a w pobliżu wylegują się do słońca 3 grube kocury. Wstaję i oznajmiam im, (bo uważam, że powinny wiedzieć) że muszę iść na uczelnie, postanawiają pójść ze mną. Wchodzimy na akademię, idziemy po schodach i docierając na 2 piętro spotykamy jakiegoś profesora, który pyta się czy moje koty są szczepione i odrobaczone bo inni profesorowie mają na tym punkcie fioła i byliby wściekli gdyby się dowiedzieli, że przyprowadzam na uczelnie niezaszczepione koty. Jestem oburzona, tak bardzo, że tylko wydaje z siebie jakiś dźwięk w rodzaju "phi!", obracam się na pięcie i odchodzę, koty idą za mną, wchodzimy do pierwszej sali, a tam inne koty, mrużąc swoje oczy wpatrują się w nas. Myślę sobie, że jakoś się dogadamy i też mruże swoje oczy.

8.Jadę autobusem z Alkiem. Raczej długo i coraz dalej od miasta. Wysiadamy na peryferiach miasta. Wysiada z nami również jakaś kobieta, która wchodzi w jakąś polną ścieżkę i wygląda tak jakby wiedziała gdzie idzie, więc idziemy za nią, niby na skróty. Ale ona w pewnej chwili zawraca, siarczyście przy tym klnie. Po chwili zauważam, że brodzimy w błocie i mówie Alkowi, że nie przejdziemy tędy. Wracamy i wpadam na pomysł aby pojść do jakiegoś domu i zapytać o drogę. Wchodzimy na ogród pierwszego napotkanego domu. Wchodzimy po schodach i pukamy do drzwi, ale nikogo nie ma. Chcemy sie wycofać, ale pod schodami jest kilka małych czarnych piesków, które straszliwie szczekają. Jestem lekko zdezorientowana, ale one po chwili tracą zainteresowanie nami i wybiegają z ogrodu. Już chcemy schodzić lecz zauważam nieopodal nas wielkiego, groźnego, białego psa. Jest zły. Wiem, że ten nie odejdzie tak szybko. Boję się i biorę Alka za rękę. Patrzę tej bestii w oczy, z pyska cieknie jej piana. Alek uświadamia mi, że pies jest na gróbym łańcuchu i nie może nas dosięgnąć, jesteśmy bezpieczni. Opuszczamy ogród odprowadzani wściekłym wzrokiem białego potwora.

morderca w occie

2011-09-18T23:09:00.009+02:00

W okolicy grasuje seryjny morderca. Udaje mi się go schwytać, zamacerować w occie i zawinąć w pieluchy - małe zawiniątko wielkosci niemowlęcia. Idę z tatą, w plecaku mam mordercę, spieszę się żeby pozbyć się go ostatecznie, wyrzucić. Może jeszcze być niebezpieczny. Wiem o tym wszystkim tylko ja. Wsiadamy z tatą do windy, razem z nami na windę czeka straszliwie brzydka kobieta o o okragłej, nalanej, trochę męskiej twarzy. Wiem, że to on, bo egzystuje w wielu częciach i przybył własnie odebrać swój kawałek. Jestem w miertelnym niebezpieczeństwie, budzę się przerażona.

urodziny (pod oknem)

2011-09-12T07:46:00.010+02:00

Wracam do domu. Mimo, że jest już prawie północ dookoła pełno ludzi. Wyglądają kogoś. Mają przygotowane trąbki urodzinowe i baloniki. Kieruje nimi A., za którym nie bardzo przepadam. Jest ubrany w jakieś futra i ma głowę szakala. Orientuje się, że to na mnie czekają, bo mam urodziny i ktoś postanowił zrobić mi niespodziankę. Przez chwilę jeszcze przyglądam się przebierańcom i ujawniam się. Widzę, że są zdenerwowani, że przegapili mnie, ale po kilku nerwowych słowach koordynatora przygotowany scenariusz zaczyna się odgrywać. Wszyscy znikają. Pod jarzębiną, w której gałęziach pierwszy raz bawiłem się, z jakąś małą dziewczynką, w dom, czeka K. Jest w ciąży i strasznie mocno umalowana. Zaczynam z nią rozmawiać przyglądając się jej dłoniom. Jeden z palców ma taki mały jak u dziecka inne są odpowiedniej długości. Mowa K. jest strasznie toporna jakby powtarzała kwestie wyuczone na pamięć, które nie pasują do kontekstu rozmowy. Staram się rozmawiać tak, żeby to przerwać, proszę K o szczerość. Mówi mi wtedy, że to wszystko sen, co się teraz dzieje i proponuję, że kiedy się obudzę, to mogę o niej nie pamiętać jeśli tylko się na to zdecyduję. To ma być jeden z urodzinowych prezentów. Strasznie się denerwuję i mówię, że chcę pamiętać. Odchodzi nie spoglądając w moją stronę. Przyglądam się jeszcze z boku jej twarzy, ale nie widzę żadnych emocji pod maską makijażu.

Mili kontrolerzy

2011-09-02T12:55:00.003+02:00

Kontrola biletów w tramwaju. Kontroler mówi "za chwilę odbędzie się kontrola biletów, pasażerowie, którzy jeszcze nie skasowali swoich biletów są proszeni o zrobienie tego". Myślę, że to dziwne i szybko podchodzę do kasownika. Na szczęście mam bilet, którego jeszcze nie skasowałem.

Jaki to wyziew?

2011-08-23T08:36:00.007+02:00

Biorę udział w teleturnieju "jaki to wyziew?". Pokazują mi zdjęcia różnych oparów i muszę odgadnąć jaki jest ich skład chemiczny i z czego się wydobywają. Wygrywam wycieczkę na czynny wulkan.

Po obejrzeniu wulkanu udaję się na nocleg do hotelu u jego stóp. Szukam toalety, ale wszędzie są tylko małe pralnie z miniaturowymi pralkami, wysuszonym praniem poukładanym na podłodze. W końcu zrezygnowany sikam na czyste ręczniki.

małpa

2011-08-17T23:46:00.000+02:00

Jestem w ogrodzie, najpiękniejszym, pełnym kwitnących drzew i krzewów. Kolory wirują w przestrzeni, wszystko migoce w ciepłym świetle, pachnie letnim popołudniem, stoje zachwycona. Nagle pojawia się mężczyzna, idzie między kwitnącymi drzewami. Jest wysoki, ma długie dredy związane na czubku głowy w koka, a na końcach poszczególnych dredów wiszą ozdoby w postaci srebrnych kółeczek, troszkę jak monety. Ma długie rzęsy i ciemny zarost, jestem oczarowana. Nie widzi mnie, idzie przed siebie. Chce go dogonić, ale znika z pola mojego widzenia, a ja wychodzę z ogrodu, znajduje się przy jakimś moście i pojawia się mój sąsiad, który mówi, że ktoś chce mnie poznać. Okazuje się, że chce mnie poznać goryl, czarny i włochaty i choć wiem, że jest miłą małpą, ja jestem przerażona i uciekam, a on próbuje mnie dogonić, biegnie za mną. Wiem, że nie ma złych intencji, ale mnie przeraża, jest w nim coś totalnie dzikiego i niebezpiecznego. Wbiegam do mojego domu, a tam moja mama usiłuje mi wmówić, że ta małpa nie ma złych intencji, że muszę mu dać szansę. Jestem zrozpaczona, nie chce jej słuchać, wybiegam z domu i trafiam do mojej podstawówki, na lekcje matematyki. Nauczycielka pyta o zadanie domowe czym sieje totalną panike. Rozglądam się po klasie, wszyscy są dorośli, a mimo to płaczą i są przerażeni faktem, że nie mają tego zadania. Matematyczka podchodzi do mnie, zadaje to samo pytanie o pracę domową. Przede mną leży zeszyt, mówię, że mam to zadanie, otwieram zeszyt i okazuje się, że mówiłam prawdę. Jestem z siebie zadowolona.

Wojna o paprochy

2011-08-13T07:33:00.003+02:00

Wkładam rękę do kieszeni. Mam tam dwa paprochy. Jeden ma konsystencje ligniny, drugi filcu. Wyczuwam palcami aurę konfliktu. Wnioskuję z tego, że o te paprochy toczy się wojna. Próbuję określić jej skalę - czy to ludzie się o nie biją, czy może jakieś roztocza walczą o przestrzeń życiową, ale nie udaje mi się oszacować.

Pozo

2011-08-11T08:37:00.004+02:00

Jestem śmieciarzem i zbieram śmieci do zielonego kubła na kołach. Dojeżdżam do teatru. Mam tam umówione spotkanie. Teatr po wejściu okazuje się Akademią Sztuk Pięknych, gdzie mam pozować nago. Siedzę na środku goły i czuję się upokorzony pod analizującymi mnie technicznie spojrzeniami.

w Warsie za drogo

2011-08-10T08:32:00.000+02:00

Jadę pociągiem. Zamawiam w Warsie jedzenie. Wszyscy są bardzo mili. Zjadam i odchodzę nie płacąc rachunku z roztargnienia. Przypominam sobie i wracam. Kelnerka przynosi mi rachunek z wyraźną ulgą. 10000 za jajecznice z bułką. Chciałbym zapłacić, ale nie mam tyle pieniędzy.

Rolling Stones

2011-07-26T14:55:00.003+02:00

Kłócę się z mamą, jestem wściekły.

Wychodzę z mieszkania prosto na krakowski rynek. Dużo ludzi, chodzę między nimi. Patrzę w okno mieszkania, z którego wyszedłem i widzę dziewczynę, która zachęca mnie do śpiewania. Biorę głęboki wdech i czekam na dobry moment do głośnego śpiewu. Już mam zaczynać gdy nagle słyszę jakiś dźwięk po drugiej stronie rynku. Głowy ludzi zwracają się w tamtą stronę, wszyscy zaczynają powoli iść w tamtą stronę. To na pewno nie jest dobry moment. Zostałem prawie sam na swojej połowie rynku. Patrzę w okno i rozkładam szeroko ręce w geście bezradności, uśmiecham się ale jestem też trochę poirytowany, że ktoś zepsuł mi występ. Idę sprawdzić co przyciągnęło ludzi. Zaglądam za sukiennice i widzę Micka Jaggera śpiewającego na scenie. Rolling Stones dają koncert. Czuję, że nie miałem z nimi szans. Zamykam oczy i wsłuchuję się w muzykę. Śpiewam razem z Mickiem.

ślub.

2011-07-25T00:11:00.000+02:00

Gdzieś ciągle się śpiesze, załatwiam mnóstwo spraw i nagle wyrasta przede mną moja mama, która stanowczym tonem oznajmia mi, że skoro ja się nie mogę zdecydować i ciągle jeszcze wybieram i przebieram to ona z tatą postanowili znaleźć mi męża, że już go znaleźli. Ja nie dowierzając w jej słowa przyjmuje to do wiadomości, ale myślę, że to nic szczególnego i wracam do swoich spraw. Wszystko komplikuje się gdy zauważam, że jestem w sukience, raczej białej i, że stoję przed wejściem do katedry, a jakaś osoba trzyma mnie za łokieć i prowadzi do drzwi. Wchodzę po schodach i z każdym krokiem moje nogi są coraz cięższe. W katedrze jest ciemno, ale widzę, że przed ołtarzem stoi chłopak, raczej sympatyczny, nie jestem na niego zła, ale ja nie chce wychodzić za mąż. Idę środkiem katedry, kwiaty ciążą, sukienka wpija się we mnie bardzo boleśnie, boli mnie całe ciało, boli mnie wszystko, od środka coś pali, czuje jak łzy zaczynają spływać po policzkach, coraz szybciej, w końcu przemieniają się w szloch, prawdopodobnie kończy mi się zapas powietrza, w połowie drogi rzucam bukiet, odwracam się i wybiegam z krzykiem na zewnątrz. Łapię powietrze ostatkiem sił.

Zęby, dziadek

2011-07-18T08:41:00.002+02:00

Moja szczęka się zaciska, boję się że skruszę sobie zęby. Próbuję ją otworzyć, ale zgryz jest krzywy i zęby się zakleszczyły. Używam obu rąk żeby sobie pomóc.

Przychodzę do domu mojego dziadka. Otwiera wujek, dziadek śpi z głową na stole. Wujek tłumaczy, że już drugi dzień z rzędu kompletnie się upili. Przyglądam się śpiącemu dziadkowi, widzę w nim młodego chłopca. Chcę powiedzieć wujkowi, że musi bardziej uważać na jego zdrowie, ale to jest dla mnie tak wzruszające, że natychmiast wywołuje łzy. Zbieram siły żeby to powiedzieć, widzę że wujek też płacze.

Kokaina i kosmos

2011-07-12T09:54:00.003+02:00

Idę ze znajomymi przez miasto nocą. Mam ze sobą duży worek kokainy, jest w nim chyba kilogram białego proszku. Co jakiś czas wciągam nosem albo zjadam trochę, ale nie odczuwam żadnego wpływu narkotyku.

Trafiamy do małej speluny, w której panuje tłok. Siadam pod ścianą z moją kokainą. Słyszę jak jakiś obcokrajowiec zamawia dziwne piwo. Barman każe swojemu pomocnikowi iść szybko do sklepu z piwami i przynieść to, którego zażądał klient. Patrzę na półki nad barem i widzę tylko dwa rodzaje piwa. Wszystko jasne, obcokrajowiec na pewno jest robiony w konia i płaci na tyle dużo, żeby opłacało się iść po to piwo w inne miejsce. Wciągam porcję kokainy.

Ląduję promem kosmicznym na lotniskowcu. Na monitorze widzę optymalną trajektorię lotu i jak bardzo rzeczywista trasa lotu od niej odbiega. Jestem już przy samym lotniskowcu gdy wiatr uniemożliwia mi lądowanie. Przez jakiś czas próbuję opanować sytuację ale się nie udaje. W końcu biorę cały prom w rękę i ustawiam go na płycie lotniska.

Znajduję się w hangarze NASA z innymi członkami zespołu nadzorującego tą misję. Mój prom kosmiczny jest bezpieczny, ale teraz musi wylądować reszta astronautów. Atmosfera jest napięta, wciągam nosem trochę kokainy. Obok mnie staje dziewczyna z warkoczami i zaczyna opowiadać o sobie. Odpowiadam na jej pytania o studia. Jest ładna, ale nie aż tak bardzo.

mix

2011-06-28T13:45:00.000+02:00

Wchodzę do pokoju, w którym przy owalnym, dużym stole siedzą jacyś ludzie. Raczej starsi ludzie. Siadam przy tym stole, chociaż czuję się lekko stremowana. Patrzę na nich i już wiem kim oni są, nagle do pokoju wchodzi Kuba, w płaszczu zimowym i długim szaliku. Myślę, że bardzo tutaj pasuje w tym szaliku niedbale owniniętym wokół szyji. Siada obok mnie i trochę przeprasza, że się spóźnił, ale, że już możemy zaczynać. Więc wstaje i zaczynam przedstawiać ludzi siedzących wokół stołu, mówię "Leszek Mądzik", a pan w szarym garniturze wstaje i zaczyna opowiadać o sobie i swojej twórczości, dalej mówie "Pola, poleczka" i myślę sobie, że jej nie znam, ale znam jej mamę Gretkowską. Pola mówi mało i raczej o mamie. Wreszcie mój wzrok pada na Pilcha i mówię do niego aby opowiedział historię o stoliku szachowym i na samą myśl o niej zaczynam się uśmiechać, on zaczyna opowiadać, a ja wychodzę na zewnątrz i zastanawiam się jak Ci starsi ludzie zareagują na to opowiadanie. Spotykam koleżankę z liceum, Tolę. Mówię jej, że czasem ją wspominam i, że to są raczej dobre wspomnienia, ona mówi, że nie ma czasu na wspomnienia, ale wiem, że kłamie.

nieconocne doznania kulinarne

2011-06-28T09:53:00.004+02:00

Zeskrobuję przyschnięty do wanny brud i zjadam go. Po pewnym czasie, kiedy już czuję się syty, uświadamiam sobie, że może mi to zaszkodzić. Biegnę do apteki i pytam o odtrutkę. Aptekarka przynosi mi różne płyny do mycia wanny i pyta który wybieram.

lustro

2011-06-24T12:49:00.000+02:00

Stoję przed lustrem. Chociaż wcale nie widzę siebie, widzę dziewczynę, bardzo bladą i wystraszoną. Swędzi mnie całe ciało. Zaczynam się drapać. Moja skóra pokryta jest bombelkami wyglądającymi jak po oparzeniu słonecznym, a przecież jestem taka blada. Rozdrapuje bąbelki, skóra odchodzi małymi partiami. Chwytam za naderwaną część skóry na ramieniu i bardzo powoli i dokładnie odklejam od mojego ciała. A ta dziewczyna w lustrze nadal stoi przestraszona.

zamki.

2011-06-17T11:46:00.000+02:00

Mam nocować w opuszczonym zamczysku, bardzo się tego boję bo wiem, że ten zamek jest nawiedzony. Siedzę z nieznanymi mi osobami u podnóża tego zamku w jakiejś kawiarence, udaję, że wcale się tego nie boję. Zbliża się czas kiedy będę musiała się z nimi pożegnać i pójść do zamku. Nikt nie chce pójść ze mną. Jestem przerażona. Idę leśną ścieżką, ściemnia się. Dochodzę pod mury zamku, tam czeka na mnie starszy mężczyzna, który wpuszcza mnie do środka. Znajduje swoją komnatę, nawet się nie rozbieram, po prostu kładę się na łóżku i próbuje jak najszybciej zasnąć. Nie udaje mi się to ponieważ ktoś ściąga ze mnie kołderkę. Jestem już bardzo zmęczona przepychanką o moją pościel, a w komnacie nikogo nie ma. Zaczynam krzyczeć żeby dali mi spokój. Siadam na łóżku i wpatruje się w ciemność, czego bardzo się boje. Czuję wyraźnie zmęczenie pomieszane ze strachem.

Kot i pies to moje rodzeństwo

2011-06-15T09:53:00.007+02:00

Mieszkam tymczasowo z mamą w mieszkaniu mojego wujka. Po stole chodzi kot - mój młodszy brat. Patrzę na niego i mówię "wiesz że jesteś moim bratem?". On się obrusza i mówi "niemożliwe". Ja powtarzam jeszcze raz i myślę o mojej siostrze - małej, białej kotce. Próbuję przywyknąć do myśli o posiadaniu brata. Czy oznacza to wieczne zniewolenie i brak możliwości zerwania takiej więzi? Ale jestem starszym bratem, mogę uciekać i wracać jeżeli mam ochotę. Kładę się na łóżku i mój brat kładzie się obok. Teraz jest psem. Nie jest zadowolony z faktu posiadania brata, ale przytula się do mnie.

Mam na plecach i na karku kilkanaście kolczyków. Znajomy odpina je po kolei i każda taka operacja jest bardzo bolesna. Staram się zapanować nad bólem.

Włosy w baku

2011-06-10T10:59:00.006+02:00

Staram się wyposażyć filtr paliwa w grzebień, żeby odfiltrował włosy, które pływają w benzynie.

Julian Assagne w Piwnicznej

2011-05-12T19:24:00.001+02:00

Siedzę przed domem w Piwnicznej w słoneczny dzień. Podjezdza auto - przerobiony trabant, w świetnym stanie. W środku siedzi Julian Assagne. Mówię do kogoś: "patrz, mozesz kupić Opla Astrę, a ja i tak bym wolał takiego trabanta". Assagne przyjechał na spotkanie z jakąś kobietą i teraz rozkłada przed nami dmuchaną kanapę i parasol chroniący przed słońcem - na tej kanapie zamierza przeprowadzić rozmowę.

Jestem w środku domu i sprzątam pokoje. Wchodzi Assagne, a ja go przedstawiam, mówię "to jest Pan Assagne" bo bardzo go polubiłem, wydawał się uprzejmy i grzeczny. Gdy nadmuchiwał kanapę patrzył z troską czy nie za bardzo zasłoni nam ona widok.

planetarne antypody

2011-05-05T22:26:00.006+02:00

Wsiadamy do windy. Nie zatrzymujemy się na ostatnim piętrze tylko klapa w dachu się otwiera i lecimy w kosmos. Lądujemy na innej planecie. Tam też jest klapa w dachu otwarta - czeka na nas. Głowami w dół wjeżdżamy. Przyciąganie jest do podłogi windy, nie do powierzchni planety. Wysiadamy - budynek też jest zorganizowany na odwrót. Podłogi są u góry a sufity na dole. Schodzimy schodami w górę. Jesteśmy już na ostatniej kondygnacji. Zamiast podłogi (czyli dachu) i ścian są wielkie szklane tafle. Widać przez nie chmury i z boków inne budynki. Budynki zaczynają wybuchać. Wyciągam z kieszeni szkaplerz do którego przyszyte jest mnóstwo kolorowych tasiemek. Każdy z nas chwyta po jednej tasiemce i modlimy się, żeby nie wybuchnąć. (nie wybuchamy)

rada od małaumachy

2011-04-30T10:14:00.009+02:00

Sen, w którym kłócę się z ojcem fotografując grób królowej Jadwigi, miejsce bardzo dla mnie ważne w dzieciństwie. Grób nie jest w głównej nawie Katedry tylko nieco z boku, w jakby głębokiej grocie w której rosną oswietlone na fioletowo kryształy.
*zmiana*
uciekamy razem z I.,moim szefem, który nam przewodzi. tworzymy kompanię jak z książek sapkowskiego. Trafiamy do domu staruchy, ktorej dom zawalony jest slojami pelnymi nasion, kasz, fasoli. radzi nam. proszę o pomoc,ona zabiera mnie na strych i tam daje mala żółta książkę, wygladającą trochę jak zeszyty literackie. Nosi tytuł "Droga". Wieje ezoteryką. Pytam, czy to bardzo odjechane, ona odpowiada w sposób w którym daje znać,ze rozumie moje wątpliwosci i jednoczenie rozwiewa je. Przypominam sobie, że widzialam te ksiazke u I., dala mu ja tez, a on z niej korzystal, taki racjonalny, nie moze wiec byc zle. to czasopismo,mowi,ze moge je zaprenumerowac. juz wiem, kim ona (starucha) jest. W ksiazce znajduje jej imie, cos jak "Małaumacha". Pytam, czy wie, co to "łauma", ale wiem,że wie. To tytul komiksu ktory pozyczala mi O., łauma to była w wierzeniach jaćwingów - czyli na terenach skąd w połowie pochodzę - czarownica. We snie myli mi się, że chodzi o Kaszubów, i mówię porozumiewawczo, że przecież na terenach gdzie mieszka Małaumacha są już wpływy kaszubskie. Kartkuję książkę i moją uwagę przykuwa zdanie "nikt nie oczekuje od źródła, żeby dało się wypić".

Śmierć

2011-04-18T19:13:00.004+02:00

Wywala się na mnie ciężarówka z jakimś żelastwem. Leżę przywalony, ale równocześnie stoję obok i dzwonię na 112, po karetkę.

Ratownicy podnoszą żelastwa. Strasznie mi mnie żal, bo widzę jak się męczę, kiedy wkładają mnie na nosze. Dzwonią do mnie ze szpitala. Mówią, że umarłem.

Wracam do domu i widzę, że patrzą na mnie ponuro - już wiedzą.

Poszukiwania kościoła

2011-04-06T18:59:00.002+02:00

Jadę autobusem w Krakowie nocą. Szukam Kościoła Najświętszej Maryi Panny. Wysiadam, pytam o niego jakiegoś przechodnia, który informuje mnie, że pojechałem za daleko i muszę się cofnąć. Idę więc piechotą na drugi koniec miasta. Przemierzam góry i lasy. Towarzyszy mi jakiś nieznajomy chłopak. Docieramy do wsi na szczytach wysokich gór. Zatrzymuję się aby podziwiać krajobrazy. Przy drodze leżą grube, długie węże boa, bez głów.

Impreza, kąpiel z kotem, ukąszenie i dziewczyna w lustrze

2011-03-30T19:42:00.002+02:00

Jestem na imprezie, sam ją zorganizowałem, odbywa się w dużym pomieszczeniu, jakiejś hali. Chodzę między ludźmi, których jest bardzo dużo. Czuję, że nie bawi mnie to już tak jak kiedyś. Ta myśl mnie zasmuca bo lubię takie duże imprezy, ale już ich więcej nie będzie. Po chwili zdaję sobie sprawę, że nie będzie ich więcej bo już ich nie lubię i nie ma żadnego powodu do smutku.

Wchodzę do łazienki i biorę kąpiel w dużej wannie. Woda ciągle się leje, a po mnie chodzi kot, który lubi wodę. To bardzo dziwne uczucie - kąpać się z kotem. Chodzi mi po brzuchu, podchodzi pod strumień wody z kranu bo bardzo lubi wodę.

Kot znika, w rękach trzymam małą gąsieniczkę z rodzaju tych, które można znaleźć na końcach długich nitek-pajęczyn zwisających z drzew. Orientuję się, że do mojego palca dostała się duża kropla wody. Robak to wyczuwa i wysuwa długie, cieńkie żądło. Zanim zdążę zareagować wbija żądło i dostaje się do kropli w moim palcu. Odrywam go, ale żądło pozostaje w ciele, próbuję je usunąć.

Stoję w łazience przed lustrem. Jestem zmęczony. Widzę, że mam częściowo krótkie włosy. Nie mogę uwierzyć, ktoś musiał mi je obciąć w ciągu dnia. Przeczesuję włosy mokrymi rękami, czasami są krótkie, czasami znowu długie. Nagle słyszę głos mówiący "On miał w życiu ciężkie przejścia miłosne, trudne sprawy, ale w końcu spotkał tą jedyną i proszę...". Słowo "jedyną" dźwięczy mi w uszach, czuję wielką ulgę, i przecieram twarz mokrymi rękami. Powtarzam cicho "jedyną", otwieram oczy i widzę w lustrze, że stoi za mną mała, czarna dziewczyna z raczej posępnym wyrazem twarzy. Wystraszyła mnie, budzę się ze strachu.

Owady

2011-03-29T08:41:00.002+02:00

Siedzę przy stole, rozmawiam z kilkoma osobami i przygotowujemy się do czegoś. Nad nami zaczyna latać dziwna mucha. Ignoruję ją, ale jest natrętna i ciągle próbuje się do mnie zbliżyć. W końcu ktoś informuje mnie, że ta mucha jest jadowita. Skoro tak, postanawiam ją zabić. Biorę gazetę i próbuję ją trafić, nie udaje się. Mucha wylatuje przez balkon i gdy myślę, że już po sprawie ona wraca. Potem wylatuje znowu i zamiast niej wraca dużo większy osobnik. Drzwi balkonowe próbuje zamknąć za muchą pani pilnująca kamienicy, w której kiedyś mieszkałem.

Mucha odleciała, ale w rogu pokoju dostrzegam mrowisko. Informuję o nim moją mamę, ponieważ to jej mieszkanie i zaczynam się przyglądać mrówkom. W pewnym momencie zbliżam dłoń do jednej z nich, a ona staje na baczność i zaczyna się nadymać. Cofam rękę bo jestem przekonany, że w ten sposób owad przygotowuje się do jakiegoś ataku. Po chwili robię to samo trzymając w ręce gazetę. Mrówka nadyma się ponownie i kicha jakimś rodzajem jadu, który mnie nie dosięga.

Wszyscy opuszczamy to pomieszczenie, a ja nagle czuję ból w stopie. Okazuje się, że szedłem boso i nadepnąłem na jedną z mrówek. Jest inna niż te, które widziałem. Jest intensywnie czerwona, a jej odwłok jest wielościanem, przypomina kryształ. Jest też dużo większa niż inne mrówki. Widzę ją wczepioną w moją stopę i próbuję oderwać. Nie udaje mi się. Wiem, że takie owady są zaprojektowane tak, by ugryzienie było bolesne. Mrówka gryzie mnie drugi raz zanim udaje się ją oderwać.

rewolucja w Rosji

2011-03-19T22:28:00.003+01:00

Razem z S. Dostaliśmy zaproszenie na ślub carycy. Przyjeżdżamy na parking, na który prowadzą nas znaki i, stojący w miejscach potencjalnego zbłądzenia, lokaje. Idziemy do większej grupy zaproszonych. Zbliża się caryca. Pozdrawia wszystkich przybyłych i zaprasza do sali balowej.

Czuję się nobilitowany, zachwycam się honorami, którymi jestem obdarzany i obżeram się różnymi smakołykami leżącymi na wielkich tacach. Nagle nabieram złych przeczuć. Myślę, że caryca zamierza wytruć wszystkich gości. Konsultuję to z S., który utwierdza mnie w tym przekonaniu. Wymiotuję dyskretnie za kotarę i próbujemy uciekać.

Droga w przeciwną stronę nie jest już taka łatwa. Nie wiadomo, czy z powodu świadomości pułapki, czy też dlatego, że tak zostało to zorganizowane nie możemy przedostać się na parking.

Po kilku nieudanych próbach przypadkowo chowamy się w małej drukarni i zaczynamy produkować ulotki nawołujące do rewolucji i obalenia carycy. Rozdajemy materiały strażnikom i lokajom. Po pewnym czasie idee rewolucyjne zaczynają działać. Tłumy z jakimiś sztandarami przebiegają raz w jedną raz w drugą stronę. My cichutko wychodzimy z drukarni i nieniepokojeni przez nikogo docieramy do parkingu i odjeżdżamy w swoją stronę.

prawo jazdy, gra i pamięć

2011-03-18T20:52:00.007+01:00

Mam zdawać egzamin na prawo jazdy. Razem z egzaminatorem idę na plac manewrowy. Widzę, że nie ma tam samochodu. Udaję, że wsiadam do środka przykucam tak jak gdybym siedział na fotelu. Małymi kroczkami drepcę trzymając niewidzialną kierownicę i zmieniam biegi. Z ust wydobywam dźwięk silnika. Od czasu do czasu tor się kończy. Egzaminator podchodzi do mnie wtedy i rozkłada brakujące kawałki trasy jak planszę do gry. Na końcu jest wysoki podjazd. Szybko skaczę w górę na lewej nodze, prawą dociskając nieistniejący pedał gazu. W końcu potykam się i wywracam. Egzaminator podchodzi do mnie i mówi, że oblałem.

***

Gramy w piłkę nożną. Wszyscy biegają na rękach, więc wygląda to jak piłka ręczna, tylko grana nogami.

***

Mam dysk przenośny z całą moją osobową pamięcią. Wypada mi kiedy jadę na nartach i, mimo, że próbuję go złapać i kilka razy prawie mi się udaje, to jednak odjeżdża i roztrzaskuje się o jakieś zabudowania. Staram się pozbierać resztki, tylko nie pamiętam czego to resztki i po co je zbieram.

Wypadek

2011-03-18T10:41:00.002+01:00

Idę chodnikiem i rozmawiam przez telefon. Mija mnie rozpędzony jasnozielony Mercedes jadący po chodniku w przeciwną stronę. Kierowca także rozmawia przez telefon. Oglądam się ze zdziwieniem i widzę, że auto jedzie wprost w kierunku przejścia podziemnego. Widocznie kierowca zagapił się przez ten telefon. Z dużą prędkością spadł w dół przejścia nawet nie dotykając kołami schodów i rozbił auto na dole. Zszedłem do niego aby sprawdzić czy nic mu się nie stało. Wysiadł zdezorientowany i gasił jakąś płonącą część samochodu grożącą wybuchem. Następnie stracił przytomność, a ja opisywałem całą sytuację policjantowi oraz mojej chrzestnej.

Dziecko - kot

2011-03-06T11:20:00.002+01:00

Jest zima, noc, jestem w knajpie ze znajomymi. Chcę już wychodzić i przychodzi mi do głowy, że mogę zabrać ze sobą do domu córeczkę jednej ze znajomych ponieważ jest już późno i na pewno wolałaby spać. Przedstawiam swoją propozycję koleżance, a ona przyznaje mi rację. Cieszę się, bo lubię dzieci. Zaczynam szukać dziewczynki w całym lokalu, trwa to chwilę, aż trafiam do sali z wyłączonymi już światłami. Włączam światło i widzę, że dziewczynka stoi na stole. Pytam ją czy chciałaby wracać ze mną do domu, ona zastanawia się chwilę, uśmiecha i wyciąga ręce w moim kierunku. Biorę ją na ręce i wychodzimy. Idziemy przez śnieg, jestem zadowolony, że dziecko mi zaufało. W trakcie drogi zmieniło się w kota, który teraz coś do mnie mówi i ciągle wierci się w moich ramionach. W końcu zeskakuje na ziemię i biega dookoła. Po jakimś czasie wraca do mnie. Wiem, że kot do mnie wrócił bo nie trzymałem go na siłę na rękach.

Docieram do domu, jestem z Przemkiem i Magdą. Magda przejęła dom po rodzicach i teraz otwiera nam drzwi. Są pewne problemy z kluczami. Rozmawiamy na temat czerwonego koloru dachu. Magda mówi, że wybrała ten kolor aby w razie działań wojennych wojskowi nie zarekwirowali jej budynku - nie zrobią tego bo czerwony jest zbyt dobrze widoczny z powietrza.

ognisko.

2011-03-03T00:39:00.000+01:00

Spaceruję z Kubą po okolicy, która bardzo przypomina krakowskie planty, chociaż nimi nie jest. Jest zielono, wesoło - wiosna. Idziemy wolno, co chwilę zatrzymując się, oglądając jakieś kamyki, wesoło rozmawiając. Nagle zaczyna padać deszcz, można by rzec: ciepły letni deszcz. Mimo wszystko jednak postanawiamy się przed nim ukryć. Wbiegamy do jakiejś bramy, chwilę tam stoimy, ale to był zły pomysł ponieważ w bramie jest wejście do publicznej toalety i trochę śmierdzi. Wybiegamy stamtąd i szukamy innego miejsca. Biegnąc mijamy dużą altankę, w której schronienie znalazło wiele ludzi. Wbiegamy do małej altanki, ale okazuje się, że przecieka dach i nadal mokniemy, wtedy Kuba mówi, że zna miejsce, w którym możemy się ukryć. Prowadzi mnie do jakiegoś budynku, wchodzimy przez stare drzwi, idziemy ciemnym korytarzem, Kuba idzie pierwszy, wchodzi do pomieszczenia. Na środku rozpalone wielkie ognisko, wokół ustawione ławeczki, wychylam się zza jego pleców i widzę postać siedzącą tyłem do nas. Kojarzę ją. Rude włosy, zielony sweter. To Michał (mój były chłopak) nie che pójść dalej, ale Kuba już się zbliża do ogniska i nie mogę mu niczego wytłumaczyć. Idę za nim, staram się nie patrzeć na Michała i stanąć tyłem do niego myśląc, że w ten sposób mnie nie pozna. Ściągamy z siebie mokre wierzchnie ubrania. Nagle Michał wstaje i odsuwa swoje rzeczy sprzed ogniska, robiąc tym samym miejsce dla nas. Już nie mogę udawać, że go nie widzę. Mówię głośno:"cześć Michał" o dziwo odpowiada mi, bez niechęci. Przysiadam się do niego i zaczynamy rozmawiać. Trochę niepewnie. Chwalę pomysł wymyślenia miejsca, w którym można się ogrzać podczas deszczu, jemu też się podoba to miejsce, ale narzeka, że czasem jak ulewy trwają kilka dni to jest tutaj okropny ścisk, ponieważ bardzo dużo ludzi przychodzi się tutaj wysuszyć. Kuba siedzi przy ognisku i nie chce podejść do nas. Ja sobie myślę, że Michał już nie jest taki chudy jak dawniej, że wydoroślał. I, że dopiero teraz widzę jaka byłam zmęczona bieganiem po tym deszczu. I, że jest mi bardzo ciepło. I, że może kiedyś pójdziemy razem na spacer.

olejek do ciała.

2011-02-28T10:18:00.000+01:00

Stoję przed jakimś wielkim budynkiem i przypominam sobie, że Przemek tu pracuje. Postanawiam go odwiedzić. Wchodzę do sklepu, ale go nie ma więc idę na zaplecze, a tam widzę dziewczyne, piękną dziewczyne. Długie włosy, wydatne usta, ciemna karnacja, siedzi na stole w spodniach i biustonoszu-czarnym, przodem do mnie. Za nią stoi Przemek i namaszcza ją jakims olejkiem, nie zauważa mnie, tylko ta dziewczyna patrzy sie na mnie z uśmiechem. Pytam co on robi, a on mówi, że nic takiego. Wiec biorę pierwszą rzecz, która wpada w moje ręce( i jest to krzesło) i rzucam raczej w nich. Po czym wybiegam. Biegnę po schodach i przed oczami ciągle mam jego ręce tłuste od olejku i jej uśmiech. Idąc wielkimi klatkami schodowymi przez przypadek znajduje jakiś ładunek wybuchowy, o którym ochrona nic nie wie. Szybko udaje się do wyjścia i cieszę się na myśl, że wybuchną razem z tym olejkiem do ciała.

ucieczka.

2011-02-27T10:49:00.000+01:00

Dowiaduję się w pracy, że jedna z dziewczyn ma zostać zwolniona. Wracając do domu natrafiam na nią, dziwnie ze mną rozmawia, ma zamglone oczy, sprawia wrażenie szalonej. Coś do mnie krzyczy. Wbiegam do bloku mojej siostry, gdy czekam na winde ona próbuje się dostaś do bloku. Wsiadam do windy gdy ona wbiega do bloku. Zaczyna się wyścig z czasem. Przez pierwszych kilka pięter wiem, że biegnie po schodach równo z windą i że złatwością złapałaby mnie gdyby moja siostra mieszkała np na 4 piętrze. Ale jestem pierwsza na 8 piętrze i wpadam do mieszkania mojej siostry zatrzaskując drzwi za sobą.

strych.

2011-02-23T11:04:00.000+01:00

Jestem w pokoju na poddaszu u mojej babci. Jasno i przytulnie, jakies dziecko obok bawi się lalką. Schodzę do kuchni, jest bardzo ciemno. Kilka osób jest zgromadzonych w kuchni przy stole, siedzą przy jedej świeczce. Jest strasznie, mówię im, że możemy stąd wyjść jak pozbieram kilka moich rzeczy z pokoju na poddaszu. Mój brat idzie ze mną, ale chce abym ja szła pierwsza, wręcza mi tylko jakąś latarkę do ręki. Wchodzę na poddasze, które diametralnie się zmieniło. Teraz jest zwykłym strychem, panuje tu straszny bałagan i zgroza. Chce włączyś światło, ale wszędzie są pourywane kontakty, wiszą jakieś kable. Kilka lalek, jakieś dziwne sprzęty, mnóstwo pajęczyn. Wchodzę do mojego pokoju, w którym jeszcze przed chwilą było jasno i przytulnie. Teraz całe pomieszczenie pokryło się ogromną warstwą kurzu. Rozglądam się za moimi rzeczami, ale są tak brudne i poniszczone, że ich nie chce. Biorę tylko jedną małą torebkę, granatową na brązowym pasku, która wydaje się być najmniej zakurzona. I wychodzimy.

naprawianie kiszek

2011-02-21T13:22:00.004+01:00

Spaceruję po szpitalu. Wchodzę do pomieszczenia, w którym wiszą w specjalnych pojemnikach żyjące organy pospinane ze sobą różnymi przewodami. Rurkami płyną płyny ustrojowe. Wiem, że głowa jest z drugiej strony ściany, żeby nie widziała reszty. Pielęgniarki przychodzą i masują pulsujące organy, żeby utrzymać je w odpowiedniej formie. Nie boję się, tylko podziwiam, że medycyna doszła do takiego poziomu, że można człowieka rozłożyć na części, ponaprawiać elementy i potem złożyć z powrotem.

Sokół i złe lalki

2011-02-19T13:05:00.002+01:00

Mam sokoła, którego muszę ochronić. Siedzi mi na ręce i zaciska pazury tak mocno, że krzywię się z bólu. Teraz wiem po co potrzebne są skórzane rękawice do trzymania sokołów. Wchodzę z nim po schodach opuszczonego budynku. Mijam kilka zrujnowanych pięter i nigdzie nie mogę znaleźć odpowiedniej kryjówki. Kolejne piętra to nowoczesne firmy. Dziwię się, że pod spodem jest taka ruina.

Przygotowujemy się do walki przeciwko jakimś tajemniczym siłom, które potrafią ożywić lalki. Jedna z lalek ożywa i zaczyna nam grozić i tłumaczyć w jak beznadziejnym położeniu się znaleźliśmy.

Odzyskana Skoda

2011-02-17T12:06:00.004+01:00

Jestem na lekcji w szkole. Klasa to wymieszani uczniowie z podstawówki i liceum. Uczy nas pani od historii z podstawówki. Siedzę w pierwszej ławce z Dawidem i ciągle przeszkadzamy. Robimy jakieś obliczenia.

Po szkole idę do warsztatu samochodowego i znajduję tam pierwsze auto moich rodziców - granatową Skodę. Kupuję ją bardzo tanio i jestem szczęśliwy, że znowu się przejadę tym samochodem. Zaglądam do środka i widzę, że wnętrze jest drewnianą skrzynką z kierownicą. Komentuję na głos, że wygląda to jak szafka kuchenna i śmiejemy się głośno z mechanikami z warsztatu jakie kiedyś były samochody.

Szukam Agi koło zapory wodnej w nocy. Dzwoni do mnie i mówi, że zobaczymy się później bo siedzi już w tramwaju numer 8 i czeka na odjazd.

mix

2011-02-14T12:11:00.000+01:00

Jesteśmy z Przemkiem w jakimś mieszkaniu, jasnym-białe meble, jasne ściany, duże niezasłonięte okna-to wszystko chyba dlatego, że mieszkanie jest bardzo małe i ktoś chce je optycznie powiększyć. Okazuje się, że mieszka z nami para niedźwiedzi grizzly.(!) Przemek zaczyna naigrywać się z mniejszego niedźwiedzia co prowadzi do ataku wściekłości tego większego i musimy uciekać do łazienki, gdzie się chowamy. Na szczęście w mieszkaniu pojawia się tak duży i gruby Pan, że niedźwiedź momentalnie się uspokaja bo najwyraźniej się go boi. Wchodzi też jakaś starsza kobieta, otwiera naszą łazienkę i narzeka coś, że jest straszna duchota i otwiera okno.

Jesteśmy z Przemkiem w podróży, ale nasz cel jest jeszcze bardzo daleko i musimy się gdzieś przenocować, wiec idziemy do najbliższego schroniska. Wszystkie pokoje są zajęte. Trafia nam się jakieś łóżko piętrowe w sali gdzie jest mnóstwo ludzi. Zastanawiamy się z Przemkiem jak będziemy sie kochać przy takiej ilości osób w pokoju i jeszcze na piętrowym łóżku. Oczywiście nic z tego nie wychodzi bo mamy tak szeleszczące śpiwory, że każdy najmniejszy ruch budzi wszystkich. Nagle do pokoju wchodzi jakaś kobieta i mówi, że wszytskie łazienki sa pozajmowane a ona musi się umyć i że zrobi to właśnie tutaj. Myślę sobie zwariowała, a ona z uśmiechem na twarzy wchodzi w samej bieliżnie do dużej miednicy i zaczyna się polewac wodą. Jestem śpiąca, a ta lejąca woda strasznie mi przeszkadza.

Wchodzę do domu mojej babci, mówię jej, że ich córka miała wypadek i, że ja się zajmę jej dzieckiem bo mnie oto prosiła. Na to moja babcia mówi, że jestem na to za młoda i że ona lepiej wychowa to dziecko. Gdy zapada zmierzch, wykradam to dziecko i chowam się za stogiem siana bardzo zadowolona z siebie, że nikt nas tu nie znajdzie. Mam dobry punkt obserwacyjny na dom dziadków, widzę, że babcia się denerwuje, chodzi z papierosem po balkonie, dziadek jeździ autem i bardzo przeklina, że pozwolili mi uciec. Myślę, że babcia wie gdzie się schowałam ale nie chce mnie znaleźć. Podchodzi do mnie jakaś kobieta, sąsiadka babci i mówi, że wszytsko wie i mi pomoże. Idziemy do niej do domu. To TEN dom, mój dom-to znaczy obecnie sąsiadki ale znam go. Chcę zamknać wszystkie drzwi wejściowe (bo ma ich sporo) ale wiem, że ten ktoś kto nas szuka już jest w domu. Biegnę do pokoju córki mojej niezyjącej coci (chociaż nigdy moja babcia nie miała córki) a nad łóżeczkiem pochyla się jakaś kobieta i wiem, że to jest córka kobiety, która nam pomaga. Jestem zmęczona.

Gotuje warzywa na parze. Brokuły, są soczyście zielone. I choć wiem, że smakowo to w ogóle do siebie nie pasuje polewam je syropem malinowym bo myślę, że to ładnie wygląda.

Spadający ludzie, plakietki w sklepie.

2011-02-09T08:09:00.004+01:00

Jestem na zamkniętym stadionie, na meczu piłkarskim. Kibole na trybunach wzniecają pożar w swoim sektorze. Wstaję i zbliżam się do wyjścia zanim cały tłum będzie próbował wybiec. Wszyscy przez chwilę obserwują jak rozprzestrzenia się ogień, po chwili ruszają biegiem do wyjścia ewakuacyjnego. Chodzę po moim osiedlu, na coś czekam. Przechodzę chodnikiem koło bloków gdy nagle z dachu zaczynają spadać ludzie. Uciekają przed pożarem. Zadzieram głowę i widzę całe tłumy wychylające się zza krawędzi dachów, szukające sposobu ucieczki. Trzymam tak zadartą w górę głowę i powoli idę dalej. Trzymam ją tak bo dookoła spadają straszne ilości ludzi i nie chcę zobaczyć ciał po zdrzeniu z chodnikiem. Ktoś mnie powoli prowadzi za rękę. Nie wiem kto bo głowę trzymam w górze. Muszę unikać lecących. Nagle widzę dziewczynę lecącą prosto na mnie, spada tuż obok. Wydaję z siebie krzyk w momencie gdy uderza w ziemię. Robię to aby nie słyszeć odgłosu.

Wszedłem do osiedlowego sklepu. Jestem ze znajomymi. Wchodzimy na salę bez koszyków. Nic sobie nie robimy z ochrony. Ignorujemy nawet nowy sklepowy nakaz przyklejania sobie na ubranie nalepki z opisanym miejcem pochodzenia. Chodzę w rozpiętym płaszczu między półkami i myślę jak można jeszcze nabroić. Woła mnie A., widzę że wymyślił coś śmiesznego. Wydrukował fałszywe naklejki z zabawnymi opisami miejsc pochodzenia i wszyscy je sobie przyklejamy. Widzę na jego piersi naklejkę "wojna", też chcę taką albo jakąś inną ciekawą.

spacer.

2011-02-08T12:11:00.000+01:00

Jestem nad morzem, ciepłe letnie powietrze, delikatny wiatr, słońce. Idziemy brzegiem morza, ja w sukience i ten ktoś w błękitnej koszuli i podwiniętych do kolan jasnych spodniach. Niebo jest takie ogromne, idąc obserwujemy linie horyzontu. Idziemy mierzeją i brodzimy po kostki w wodzie, czasem woda sięga wyżej, idąc tak nie zauważyliśmy, że jesteśmy bardzo daleko od naszego hotelu. Doszliśmy do końca tej mierzeji i nie możemy się wrócić ponieważ droga, którą szliśmy przykrył już przypływ. Jedynym wyjściem jest przepłynięcie przez głęboką wodę, koloru ciemnozielonego. Pojawiła się koleżanka z liceum, która była bardzo zdziwiona, że jednak decyduje się przepłynąć drogę powrotną, chociaż nie umiem pływać. Delikatnie się zanurzam, woda jest zimna. Mimo tego, że ruszam rękami i nogami zanurzam się coraz głębiej. Jestem spokojna, ciemna zieleń uspokaja, otula.

Konie na łące

2011-02-02T13:25:00.002+01:00

Jestem w Piwnicznej, jest lato. Wskoczyłem do pociągu żeby przejechać się na kolejną stację. Wysiadam, trzymam worek ze śmieciami. Pytam kolejarzy na stacji gdzie mogę go wyrzucić, a oni wskazują mi daleki śmietnik. Odchodzę od nich i wrzucam worek do pierwszego lepszego kosza na śmieci. Słyszę że kolejarze piją wódkę. Idę przez łąkę i uświadamiam sobie, że kiedyś już mi się to śniło. W moim śnie biegłem po łąkach właśnie w tym miejscu. Cieszę się, że mogę to w końcu zreazlizować na jawie. Przymierzam sie do biegu gdy w dziurze na łące dostrzegam umierającego konia, leżącego na boku. Na przeciwko niego leży młode źrebię, styka się pyskiem ze starszym koniem. Wyglądają jakby się całowały albo jakby mały koń zjadał tego większego. Zastanawiam się jak mogę pomóc dużemu koniowi. Myślę o telefonie do schroniska dla zwierząt. Staram się zachowywać cicho i ostrożnie.

zakonnice.

2011-02-01T23:27:00.001+01:00

Stoimy w grupie na jakimś placu, mnóstwo ludzi. Rozglądam się i widzę mur. Spostrzegam zakonnice obok mnie, tańczą trzymając się za ręce, w dodatku śpiewają jakieś pieśni kościelne, chcą abym się do nich dołączyła, ale ja nie znam tych pieśni. Mówię im, że muszę pójść do łazienki. Wchodzę do ogromnego budynku, jest w surowym stanie. Idę ciemnym korytarzem, trochę się boję, więc podchodzę do najbliższego okna i wyglądam przez nie.

kocie kłębuszki.

2011-01-31T00:21:00.000+01:00

Wchodzę do ogrodu mojej babci, na rękach mam Kotu. Gdy tylko zamykam za sobą bramkę, puszczam go aby sobie pobiegał po dużym ogrodzie babci. Widzę babcię przez uchylone drzwi domu, która swoim zwyczajem już krzyczy abym usiadła przy huśtawce bo ona niesie kawę i ciasteczka. Siadam przy ogrodowym stoliku, babcia stawia kawę i ciasteczka i też siada, naprzeciwko mnie. Jest ciepły letni dzień, wiatr rozwiewa nam włosy, jem ciastka, rozglądam się, uśmiecham się, babcia również. Nagle bacia mówi, że ma dla mnie prezent i sięga do kieszeni swojej kwiecistej podomki i wyciąga z niej kilka włochatych kulek, które kładzie na stoliku. W pierwszej chwili myślę przerażona "pająki" ale okazuję się, że włochate kulki to nic innego jak tylko małe (wręcz miniaturowe ) kotki, które spały zwinięte w kocie kłębuszki w babcinej kieszeni. Są absolutnie cudowne! I też się uśmiechają.

ogrodniczki

2011-01-30T09:19:00.004+01:00

Pielęgniarka przetransportowała człowieka w śpiączce farmakologicznej do domu i, żeby zapewnić sobie towarzystwo, podtrzymuje go w tym stanie. Wszyscy wiemy o tym i ordynator co jakiś czas robi jej awantury. Bezskutecznie.

***

Wracam z ogrodu z wielką kłodą. Wieje tak mocno, że mimo obciążenia, podnosi mnie do góry. Udaje mi się wylądować na balkonie. Wchodzę do środka przez szparę w drzwiach.

turystka

2011-01-16T22:55:00.000+01:00

Idę ulicą. Jakaś nieprzyjemna okolica. Chyba Kazimierz :) Co chwilę się obracam i sprawdzam czy nikt mnie nie śledzi i okazuje się, że jednak tak. Zaczynam uciekać. Wpadam w jakąś bramę i przypominam sobie, że przecież dzisiaj miałam odwiedzić Kubę,w jego nowym mieszkaniu i tak się jakoś złożyło, że to jest ta brama i ta kamienica.Otwieram wielkie stare drzwi. Idę korytarzem, winda, wchodzę do środka i zasuwam za sobą kratę, bo to jest bardzo stara winda i nie ma drzwi tylko właśnie kratę. Naciskam jakiś guzik, jadę. Docieram na dane piętro, wychodzę z windy i ku mojemu zdziwieniu nie ma korytarza tylko właśnie mieszkanie Kuby. Wita mnie w "drzwiach" windy uśmiechnięty Kuba, który tłumaczy, że przerobił sobie korytarz na swoje mieszkanie, wyburzył wszystkie ściany wokół bo blokowały jego przestrzeń i teraz można chodzić na około windy i tak też robimy. Weszliśmy do pokoju gdzie siedział już Przemek przy kubku herbaty. Ja też poprosiłam o herbatę. Rozmawiamy i nagle widzimy jak winda się zatrzymuje na naszym piętrze i wychodzi z niej turystka z niemiec w różowym ortalionowym dresie i również jest zaskoczona, że wylądowała w czyimś mieszkaniu, a nie na korytarzu. Przeprasza nas i znów znika w windzie. Niestety zapomina o bluzie do swojego ortalionowego różowego dresu i postanawiam ją odszukać i oddać bluzę. Schodzę schodami w dół, które prowadzą do głównego korytarza i tam też znajduję turystkę, która mi dziękuje. Odwracam się, a za mną stoi Kuba, który mówi, że przyszedł po mnie bo jestem tu pierwszy raz i mogłabym zabłądzić. I wtedy słyszymy ogromny huk i już wiemy, że wybuchły wyższe piętra kamienicy i, że nie możemy już tam wrócić. Było oczywiste to, że musimy się jak najszybciej ukryć bo dzieje się coś bardzo niedobrego. Kuba oznajmia, że wie gdzie się bezpiecznie schować i tam też idziemy. Wygląda to na małą opuszczoną aptekę. Kuba ma klucze, szybko wchodzimy do środka. Białe wnętrze, białe meble, kredens, resztki leków, duży stół pod ścianą, wchodzimy pod niego,chwile tam siedzimy po czym Kuba oświadcza, że musi pójść załatwić jedzenie bo nie wiadomo jak długo będziemy tu siedzieć. Wychodzi, a ja zamykam drzwi od środka, wchodzę pod stół. Czekam.

demony na wyspie

2011-01-10T05:30:00.000+01:00

Mieszkam w pałacu;jestem biedną zebraczką ale mieszkający tu madry stróz przygarnal mnie, zebym mogla zaczac nowe zycie. Mam szukac zajecia, ale poki co nie robię tego i czytam tylko duzo mądrych książek - on znosi to cierpliwie i przynosi mi je usłużnie. Klimat jest generalnie wschodni: w pałacu są łuki, ornamenty i arabeski,a książki są ilustrowane z dużym przepychem.
Udaje się na plażę i widzę, jak nad wodą frunie zły duch homoseksualista ktory porywa na wyspę mojego małego barciszka, żeby tam im słuzył, jako że nienawidzą kobiet, które zwykle to robią w tym karju. Zły duch ma ostry makijaż, jest blady, ma czarne włosy i czerwoną suknię. Frunę nad wodą i uczepiam się niego, a on lamentując ciągnie mnie chcąc nie chcąc ze sobą na wyspę. Chcę uratować tamte dziecko. Na wyspie jest dużo innych, wszyscy wyzywają mnie, przerażeni i obrzydzeni, że przypłynęła do nich kobieta. Klimat jest taki, jakby w bollywood zrobili "Lubiewo" Witkowskiego. Urządzam cyrk z rzyganiem, krwią i żółcią, kawałkami wątroby i bananami - są pokrojone w plasterki i bez skórki.
Potem siedzimy wszyscy razem,jest już bardziej współćześnie. Pijemy,już pogodzeni ale podzieleni na dobrych i złych.Wśród dobrych są moi szefowie, archeolodzy.Przypominam sobie,że muszę odejść, ale jeszcze żeby utrzeć nosa tym złym wyciagm ukrytą pod krzakiem porzeczek miskę z krwią i bananami,którymi wymiotowałam, i oblewam ich,rzucam w nich kawałkami mięsa. Wszyscy biją brawo. Odpływam, obiecując wrócić (muszę przecież pomóc skończyć robić opracowanie).
Przybywam z powrotem do pałacu. Chcę się przemknąć niepostrzeżenie,ale zastaje moją komnatę zamkniętą.Stróż otwiera ją pytając przy tym,czy mam zamiar pracować. Mówię,że tak,ale chcę też czytać mądre książki. On odpowiada coś jak "to słabo". Ja już widzę moje skarby leżące na półce, gdzie je zostawiłam. Jest też jakaś nowa;mała i dziwna,w formie kwadratu,są w niej same obrazki. Biorę ją zdziwiona do ręki,a stróż mowi,że"teraz produkują książki w ciekawym formacie,wszystko jest bardziej czytelne".Wtedy widzę,że to książka którą czytałam przed podróżą na wyspę,tylko poskladana straszliwie i wcisnięta w obwolutę-to dla mnie ma być taka pouczająca demonstracja,bo pozaznaczałam w niej różne rzeczy zaginając kartki. Kątem oka dostrzegam,jak stróż odchodzi"zadowolony w ramionach" że mu się udała taka dowcipna sztuka.

domy i przeprowadzki

2011-01-07T11:56:00.004+01:00

Mój szwagier chce zbudować dom i kupił w tym celu 1m² ziemi. Próbuję mu wytłumaczyć, że to za mało. On mówi, że dom będzie na kurzej łapce i że nawet mniej wystarczyłoby w zupełności.

***

Mieszkam w jakimś egzotycznym kraju. Zbliża się przeprowadzka. Znoszę paczki do samochodu. Kiedy przychodzę z ostatnią nie ma do czego ich włożyć. Błądzę po uliczkach i znajduję uszkodzony samochód z opróżnionym bagażnikiem. Wsiadam do środka i widzę, że kabelki ze stacyjki są wyrwane. Próbuję go odpalić stykając ze sobą kabelki. Wiem, że powinienem zielony zetknąć z czerwonym. Samochód zapalić nie chce. Wzywam asistance. Przyjeżdża jakiś facet wozem drabiniastym z zaprzężonym do niego koniem. Otwiera maskę. Mówi, że samochód musi zabrać w częściach, bo inaczej się nie zmieści do wozu. Zaczyna wykręcać z niego różne części.

Jestem chlebem

2010-12-21T12:57:00.002+01:00

Jestem chlebem, ciastem, płynę w morzu z innymi drobinkami jedzenia. Dopływam do wielkiego piernika - wyspy. Wspinamy się po pionowych ścianach przysmaku. Małe kawałki przyklejają się do ściany z piernika bo wysysa on z nich całą wodę. Jestem już człowiekiem, udaje mi się. Trzymam się krawędzi wyspy i widzę, że po powierzchni chodzi jej król, który przedstawia kilka istot na niej żyjących - lalkę - grubaska, lalkę - starą babcię i jeszcze kilka innych. Król jest władcą lalek.

Ucieczka i Królowa

2010-12-20T11:49:00.002+01:00

Zabarykadowałem się w pokoju z kolegą i królową. Trzymamy ją jako zakładniczkę, jej żołnierze zaraz będą próbowali się tu dostać. Decydujemy się uciekać przez okno, po ścianie wysokiego bloku. Kolega idzie pierwszy, jest już daleko. Wychodzę przez okno, gdy jestem już na zewnątrz, królowa podaje mi nasze telefony - w jakiś sposób nas polubiła i rozumiała nasze racje. Przesuwam się ostrożnie po ścianie, trzymam się poziomej szczeliny między płytami bloku wiele pięter nad ziemią. Staram się jak najszybciej oddalić i jak najszybciej zbliżyć się do ziemi. Gdy jestem już nisko przeskakuję na gałąź drzewa rosnącego obok i staję na ziemi. Kolega już na mnie czeka, padamy sobie w ramiona i zaczynamy uciekać.

Jubiler odkrywa prawdę

2010-12-19T16:14:00.005+01:00

Wysiadam z pociągu. Rozsypały mi się diamenty, które miałem ze sobą. Zbieram je spokojnie nie dbając o to, żeby pozbierać dokładnie. Jest środek zimy. Parowóz syczy i pogwizduje.

Dostałem broszkę, gdzie wewnątrz kryształu zanurzone są dwie perły o czerwonawym połysku. Wiercę w krysztale specjalnym wiertłem, żeby dostać się do pereł. Tak jak się spodziewałem perły okazują się kroplami krwi.

Przenoszę się do historii opowiadającej o tym kiedy ta krew w krysztale została zatopiona. Jest to coś w rodzaju historii Jezusa, tylko z kobietą jako córką Boga, która poświęciła się za ludzkość.

ząb (sen sprzed tygodnia albo dwu)

2010-12-17T18:42:00.004+01:00

Mojego tatę boli ząb. To ząb trzonowy, dziura w nim wielka i czarna. Postanawia, że musi go wyrwać, ale ponieważ jest mu niewygodnie robić to samemu, przenosi zęba do mojej szczęki i wyrywa go z tamtąd. Siedzimy na sali gimnastycznej w mojej podstawówce, jest właśnie trening tai chi. Tata ma przenosny sprzęt do borowania, wyglada zupełnie jak skaner tylko sterczą z niego te wszystkie wiertła na przewodach. Zabiera się do rzeczy sprawnie i ze znastwem, ale to boli,czuję się też nieswojo, że dzieje się to na trenningu,a ja tak siedze z rodziawionymi ustami. Jestem zła bo nawet nie zapytał się mnie o zdanie, a przeciez to jego ząb i jego ból.

Autobus i zjadacz dzieci

2010-12-15T11:28:00.002+01:00

Jadę autobusem, siedzę z tyłu. Nagle mężczyzna z przodu staje na środku i mówi: "dzień dobry, jestem zarażony wirusem HIV, podnieście wszyscy ręce do góry" i zaczyna zabierać ludziom telefony i pieniądze. Zastanawiam się co zrobić, nie chcę mu oddać telefonu. Znajduję miejsce pod moim siedzeniem i wsuwam tam aparat. Widzę, że mężczyzna spisuje też adresy wszystkich, których okrada z ich dowodów osobistych. Wyjmuję więc z portfela wszystkie dokumenty i chowam razem z telefonem. Zanim złodziej dociera do mnie, autobus zatrzymuje się na przystanku. Chwytam swoje rzeczy i wybiegam. Złodziej mnie goni. Wbiegam do wielkiego budynku biblioteki/szkoły. Biegnę jak najdalej mogę, w górę po schodach ale wiem, że on zmierza w moją stronę. Wiem też, że wbiegając na górę oddalam się od wyjścia z budynku. Zajmuję dogodne miejsce do obserwacji.

***

Atakuje mnie młody mężczyzna, bronię się metalowym drągiem. On ucieka, a ja wiem że muszę go dogonić i zemścić się. Dowiaduję się, że jest na przepustce z więzienia, gdzie odsiaduje wyrok dożywocia za zjedzenie kopii dwóch dzieci, które sobie sam wykonał ponieważ jest zjadaczem dzieci. Myślę, że to źle, że odsiaduje dożywocie bo nie ma nic do stracenia oraz że gorsze byłoby zjedzenie prawdziwych dzieci.

Dziadek

2010-12-09T12:00:00.002+01:00

Idę ulicą z moim nieżyjącym już dziadkiem. Mówię mu, że nie potrafię się niczym naprawdę cieszyć bo gdy coś jest naprawdę fajne, zaczynam się martwić, że to musi się kiedyś skończyć. Mój dziadek kiwa głową ze zrozumieniem.

Korespondencja

2010-12-06T14:19:00.003+01:00

Mam długopis, który rozkręcam i wkładam do niego listy. Wiem, że list odczytuje ktoś, kto żyje w innym wymiarze. Długopis jest elementem wspólnym obu. Wychodzę z klatki schodowej i idę po błocie pośniegowym w miejscu, w którym zgubiłem kiedyś tablicę rejestracyjną. Wpadam w dziurę. Zaczynam w niej kopać, bo czuję, że błoto pod nogami jest miękie.

Świadomy sen

2010-12-04T21:31:00.004+01:00

Byłem w teatrze na przedstawieniu, to były jakieś konkursy, kilka zespołów walczyło o pierwsze miejsce. Byłem tam, żeby zobaczyć jeden zespół a konkrenie jedną osobę z zespołu. Zobaczyłem i nie czekając już na występy innych wyszedłem i wróciłem do domu. W domu uświadomiłem sobię, że śnie, ale wszystko było tak realistyczne, że chciałem sprawdzić czy to rzeczywiście sen. Wkładam palce w ścianę i czuję normalny opór. Próbuję fruwać i nie mogę. Chcę przełożyć rękę przez kij od miotły, ale uderzam się tylko. Idę do lustra w łazience i widzę swoje odbicie, tylko pod kątem dziwnym. To daje mi pewność, że to sen i zaczynam walczyć z nim o władzę. Najpierw, po kilku nieudanych próbach, udaje mi się opuszki palców wetknąć w ścianę.Potem myślami wyginam lampę na wszystkie strony. Kiedy już się udało, wyrzuca mnie i budzę się.

Papierosy i fucking manual

2010-12-03T10:48:00.003+01:00

Stoję na balkonie w moim mieszkaniu, trzymam w ręce aluminiowy kubek z herbatą. Odbijają się od niego promienie słoneczne i oświelają bloki na osiedlu. Nagle obok mojej głowy zaczyna latać mały, zdalnie sterowany helikopter, albo nawet wręcz samo śmigło. Próbuję dostrzec na którymś z balkonów osobę, która nim steruje.

Czekam na film w kinie razem z kilkoma osobami. Rozmawiamy o różnych rzeczach, między innymi G. opowiada co u niej słychać. Opowiada też, że musiała usunąć ciążę, widzę krew na jej ustach. Dostrzegamy, że w miejscu, w którym czekamy na film można palić. Dziwi mnie to bo jest to główny hol dla wszystkich. Decydujemy się zapalić i kilka osób prosi mnie o papierosy. Zaczynam je skręcać z resztek tytoniu, które mi pozostały. Tytoniu jest za mało, zaczynam wrzucać do papierosów inne rzeczy: kawałki traw, drewienka, szyszki, kawałki pomarańczy i skórki z pomarańczy, przyprawy, suszone owoce. Większe elementy, jak szyszki, staram się rozdrobnić tak, żeby papieros miał jednolitą konsystencję. Staram się dbać o doznania przyszłych palaczy i dorzucam równomiernie kawałki skórki z pomarańczy. Próbuję dorzucić drewniane figury szachowe, ale są zbyt duże i papieros nie chce się zwijać. Stwierdzam także, że takie drewno będzie się palić zbyt długo jak na papierosa. Ostatecznie rezygnuję z figur szachowych bo nie udaje mi się ich rozdrobnić.

Oglądamy jakiś film wyświetlany za pomocą rzutnika na ścianę. Jest ciekawy, ale nie pamiętam o czym. Ktoś dzwoni domofonem. Idziemy otworzyć i ktoś prosi żeby przy okazji zajrzeć do Magdy, która mieszka obok i pożyczyć instrukcję obsługi tego rzutnika. Z jakiegoś powodu wszyscy tą instrukcję nazywają "fucking manual". Dzwonię więc do drzwi Magdy. Otwiera małe dziecko, chłopczyk. Witam się z nim i w drzwiach pojawia się Magda. Proszę o "fucking manual" i patrzę znowu na dziecko, które zmieniło się już w bezszyjnego kota. Kot wygląda jak wielkie, długie jajko, ma gładką, prostą i sztywną sierść, dwie dziury w futrze na oczy. Jest bardzo dziwny, ale jednocześnie piękny. Zaczynam go głaskać, a on łasi się do mnie. Słyszę komentarz, że to nietypowe dla niego zachowanie. Pytam o manual ponownie, a Magda każe wejść do mieszkania.

Bohaterstwo

2010-12-01T21:39:00.002+01:00

Nad domem jest pokaz lotniczy. Patrzę w górę i pełno samolotów dookoła na niebie. Jeden wyraźnie ma jakiś problem, spada na dół i uderza w dom. Biegnę szybko do łazienki, odkręcam słuchawkę z prysznica i polewam ogień wodą z węża. Czuję się bohaterem. Po chwili gaszenia przybiega do mnie ktoś i z wyrzutem mówi, że powinienem dziecko swoje ratować a nie jak błazen z odkręconym prysznicem tutaj stać. Strasznie mi się robi głupio i biegnę ratować moje dziecko.

Zima i śnieg

2010-11-25T14:19:00.002+01:00

Odwiedzam z Witkiem Michała W. w jego dawnym mieszkaniu, jest odnowione. Michał mnie nie poznaje, długo zastanawia się kim jestem. W końcu się domyśla. Dołączyło do nas kilka osób ze szkoły podstawowej i razem wyszliśmy. Podróżujemy po górach w zimie. Wspinamy się po stromej ścieżce, jestem pierwszym, który się ślizga mimo, że mam dobre buty. Stoję na torach, robię kulkę ze śniegu i chcę rzucić w przejeżdżający pociąg. Przechodzę przez torowisko i nie boję się, że przejedzie mnie pociąg.

Obcy

2010-11-17T20:13:00.003+01:00

Wymieniam w banku zwykłe pieniądze na dolary kanadyjskie. Dostaje dwa banknoty jeden z nominałem 15 drugi z nominałem 5, potem idę przyglądać się jak obcy trenują w przeźroczystych symulatorach interakcje społeczne z ludźmi. Mają głowy trochę jak hipopotamy, ale nie muminkowate, tylko takie sine i krótsze. Widzę jak jeden przytula skrzywdzonego misia trenując empatię.

Pożerający dzieci potwór

2010-11-14T16:40:00.003+01:00

Jestem zamknięty w ciemnej piwnicy albo lochu. Szukam wyjścia, ale nie mogę go znaleźć. Mam jakieś kłopoty, dobrze byłoby szybko stamtąd wyjść. Idę korytarzem i natykam się na dużego białego stwora. Wygląda jak pożerający dzieci potwór z filmu "Labirynt fauna". Wycofuję się zanim mnie zauważy, szukam czegoś do obrony i znajduję młotek. Chowam się za drzwiami, słyszę jak potwór się zbliża. Zamierzam zabić go ciosem w głowę gdy tylko wejdzie do pomieszczenia. Stopniowo wzbiera we mnie obawa, że to nie on akurat tu wejdzie i zabiję kogoś innego. Mimo wszystko gdy widzę, że jest tuż za drzwiami atakuję go i zabijam.

O tym jak koniec świata wydostał się z moich ust

2010-11-11T11:30:00.006+01:00

Jestem w żeńskim klasztorze, chyba jako gość. Ktoś podaje mi do jedzenia jakiś proszek. Zjadam trochę, ale proszek zaczyna puchnąć mi w ustach. Próbuję go wypluć, ale nie mogę, więc przełykam tak szybko jak to możliwe, ale proszek cały czas powiększa swoją obiętość. Biegnę do łazienki i ręką wygarniam z ust straszliwe ilości białej papki. Udaję mi się wyciągnąć tyle, że przestaje napierać mi na szczękę. Widzę jak papka strasznie szybko rośnie w toalecie. Uciekam z pomieszczenia i z klasztoru. Wiem, że koniec świata nadejdzie niebawem, bo papka rozprzestrzeni się i zarośnie wszystko.

podziemie chirurgiczne

2010-11-11T11:18:00.006+01:00

Jadę samochodem. Słyszę, że coś mi odleciało. Zatrzymuję się i wysiadam obok bloków na osiedlu, gdzie się wychowałem. Oglądam samochód. Spadła mi tablica rejestracyjna. Wpadła na schody prowadzące do podpiwniczenia jednego z bloków. Schodzę na dół. Walają się tam też inne tablice. Otwieram żelazne drzwi jak od zsypu i znajduję się w przyjemnie urządzonej poczekalni. Siadam w fotelu i przyglądam się jak ktoś sprytnie wyremontował piwnice nadając im zupełnie nowe znaczenie, zachowując jednak pewien aspekt grozy, z którym to miejsce zawsze, dla mnie, się wiązało. Otwierają się drzwi i ktoś wywołuje mnie po nazwisku. Przechodzę przez otwarte drzwi i znajduję się w gabinecie chirurga plastycznego. Witam się z nim i proszę, żeby opowiedział mi swoją historię. Okazuje się, że nie jest wcale chirurgiem, tylko jego hobby przeobraziło się w zawód. Przeżywam tą historię z jego perspektywy i czuję jego ciekawość poznawczą czytając wielkie ilości książek. Przeżywam pierwszą operację nosa, którą zrobił mieszkance bloku, radość i lęk z tym związane.

skaczące sny

2010-11-07T21:15:00.005+01:00

Jestem pacjentem w szpitalu lego mojej córki. Leczą mnie legowe ludziki. Po jakimś czasie wracam, żeby odwiedzić szpital, ale wszystko już zdemontowane. Klocki leża bez ładu niepołączone ze sobą. Personelu też nigdzie nie ma.

***

Jestem w punkcie widokowym na dachu wysokiego budynku. Dookoła krajobrazy industrialne. Wielkie kominy dymią. Jakieś maszyny kruszą i przesiewają skały. Słychać łomot i syki. Chmura dymu leci w moją stronę.

***

Idę lasem. Jedno ze starych drzew, wygląda dziwnie. Pień i grubsze gałęzie składają się z segmentów. Każdy z nich ku dołowi się rozszerza, tak jakby był elastyczny, wypełniony jakąś ciężką cieczą. Jeden ze zwisających w moją stronę segmentów jest przecięty w pół tak, żeby wyglądał na pysk jakiegoś potwora. Żywica kapie z nacięcia. Wygląda to tak jakby potworowi leciała ślina na mój widok.

***

Jestem z brytyjskim szlachcicem w domu, który ten buduje na jeziorze. Gdzieniegdzie podłoga przecieka. Siadam do pianina i zaczynam grać jedyną melodię, którą potrafię. Szlachcic odłącza mnie od prądu (to było takie pianino elektryczne). Strasznie się denerwuję i wykrzykuję, że jaki z niego szlachcic, że gorzej od chłopa się zachowuje, że mógł powiedzieć, żebym przestał, a nie wyłączać mnie brutalnie.

miesięczne koszmary

2010-11-07T09:50:00.007+01:00

jestem małą dziewczynką, moją przyjaciółką jest inna małą dziewczynka, która jest demonicznie zła ale jest najbliższa mi osobą na świecie, więc muszę żyć z tym złem obok
ona jest psychopatką, dopuszcza się morderstw i robi to tak sprytnie, że wygląda, jakby miała do tego prawo
w łózku chowa szczątki ofiar ale to trochę na niby
mieszkamy w wielkim czymś pełnym korytarzy i pokoi w amfiladzie, nasze łózka to karimaty rozłżone w przejśćiu, z pościelą, obok stoją lampki nocne, stół z obrusem i różne domowe bajbetle
jest przytulnie, ale wiem co ona ma w łózku i czuje grozę

idę przez mostek na Rakowickiej i nagle P. wpada do wody, jest małą lalką o czerwonej pupie noworodka, która wystaje z wody jak boja, jest nierchoma, utopił się
próbuję go uratować, ale to, co wyciągam z wody to już tylko garść skorup rozmytych przez wodę i rozsypujących się
trzymam je w dłoni i wiem, że to moja wina
zabiłam

Arka Noego i skakanie na pociagi

2010-10-25T23:15:00.002+02:00

Dom moich teściów okazuje się odwróconą arką Noego. Spadzisty dach to burty. Kiedy dostrzegam to, do moich uszu dobiegają głosy, które kuszą mnie do skakania na pociagi towarowe w czasie jazdy. Wydaje mi się to strasznie atrakcyjne, wiec stojąc pod domem, wysyłam moją swiadomość, żeby sprawdziła, jak to z tymi pociagami faktycznie jest.

Na peronie

2010-10-23T14:34:00.002+02:00

Jestem na stacji kolejowej, płacę w kasie za bilet. Przede mną stoją ludzie, którzy nie mogą sobie przypomnieć nazwy jakiegoś miasta. Wymieniają nazwy Madein, Medein i tym podobne. Nagle czuję, że przecież wiem o jakie miasto im chodzi, mieszka w nim przecież moja dawna dziewczyna. Mówię im, że chodzi o Maiden ale w tej chwili przestaję być tego taki pewny i zaczynam tak jak oni wcześniej wymieniać nazwy typu Madein, Maden...

Idę na peron, jeden z tych ludzi pyta mnie czy 1000 zł wystarczy na przeżycie ich syna w Anglii i jak długo powinien tam zostać. Odpowiadam, że to wystarczy na jakiś czas, ale muszą pamiętać o dwóch bardzo ważnych i mądrych rzeczach. Po pierwsze musi się oprzeć wrażeniu, że 1000 zł to dużo pieniędzy bo jeżeli zacznie być rozrzutny to szybko wszystko wyda. Po drugie musi ustalić sobie jasne cele, które musi osiągać żeby tam pozostawać. W przeciwnym wypadku będzie tam wegetował przez wiele miesięcy bo będzie żył nadzieją, że w końcu zacznie mu dobrze iść.

Wchodzę na peron, człowiek z którym rozmawiałem daje mi 10 groszy. Wiem, że oddaje mi te pieniądze bo brakowało mu kiedyś monety, ale nie wiem kiedy to było skoro poznałem go przed chwilą. Kwotę odbieram jako żart i śmieję się. Na peronie stoi pociąg, jest ogromny. Lokomotywa jest wielka jak budynynek, wejścia do wagonów wyglądają jak wejścia do kamienic - są kamienne, ozdobione, mają wielkie drewniane drzwi.

peronowo czarowo

2010-10-22T13:06:00.002+02:00

Z przejścia podziemnego wychodzę ostrożnie na peron. Czuję natężenie wrogich sił. Leci na mnie kula ognia. Odchylam się. Szybko wyczarowuję żelazne bariery w promieniu kilku metrów dookoła. Bariery materializując się jedna za drugą wydają niski metaliczny odgłos. Razem z obarierowanymi siadamy na ziemi i czekamy aż na zewnątrz się uspokoi.

Labirynt

2010-10-20T13:36:00.002+02:00

Ja i kilka innych, nieznanych mi osób zostaliśmy porwani przez nieznaną siłę i umieszczeni w mrocznym labiryncie. Nie wiemy po co tu jesteśmy i jak długo to będzie trwać. Istnieje podejrzenie, że nawet kilka lat.

sekcja zwłok

2010-10-19T08:15:00.003+02:00

zostały zamordowane dwie moje koleżanki. z jakiegokoś powodu leżą u mnie w domu,jedna już zaczyna się psuć. muszę je pochować,ale najpierw trzeba dać zwłoki do zbadania. K. pracuje w laboratorium, idę do niego - otwiera mi w białym fartuchu i idziemy przez wielkie hale aż do miejsca, gdzie robi się sekcje. Najpierw zaczyna z tą koleżanką która nie żyje już dłużej,żeby się pipisać wyjmuje jej z żołądka kawałek kanapki i zjada. Potem rozcina tą drugą - i wyciąga z jej brzucha kilka duzych słoików. "To treptomecyna!" - mówi.Rozumiem,że to jakaś bardzo trująca substancja i w dodatku pożądana ze względu na swoje wyskokowe działanie, bo odstawiając słoik delikatnie na stół dodaje: "nie miałbym sumienia tego stłuc". A potem jeszcze: "To ewidentny dowód na otrucie!" Oczywiste jest, że tym dowodem jest to, że treptomecyna jest w słoikach, przez co jesj szkodliwe działanie zwiększa się, bo kwasy żóładkowe nie mogą zneutralizować tej substancji.

skażenie

2010-10-17T14:14:00.004+02:00

Straszny huk. Patrzę na niebo. Jakaś konstrukcja wielkości domu leci po niebie i zniża się do lądowania. Cieszę się, że to nie bomba atomowa jak zwykle. Wylądowała. Przedzieram się przez gęsty las, żeby dotrzeć na miejsce. Z bliska wygląda jak orurowany barak. Wchodzę do śrdoka. Staję przed konsolą i czytam informacje z monitora. To jest "puszka Pandory", która po uwolnieniu swojej zawartości ma wygubić ludzkość. Czytam, że otwarcie ma nastąpić zaraz po wylądowaniu, ale kontrolka informująca o zacięciu się mechanizmu spustowego świeci się na czerwono informując, że za 7 godzin nastąpi ponowna próba otwarcia. Próbuję znaleźć przycisk wyłączający cały mechanizm, ale nie mogę. Bięgnę do najbliższego miasta i krzyczę, że niebawem nastąpi zagłada rodzaju ludzkiego. Nikt mnie nie słucha.

***

Część ludzkości już wyginęła. Ja organizuję ekipę odpornych, z którą chcę dotrzeć z powrotem do "puszki Pandory" i odesłać ją tam skąd przyleciała. Z niepokojem patrzę na swój otarty kciuk, który nie chcę się zagoić.

***

Im bliżej jesteśmy tym mniejsze zaludnienie ocaleńcami. Niektórzy są całkowicie szaleni. Musimy się bronić przed nimi. Najbardziej agresywny jest jeden z nich jeżdżący na trzykołowym wózku.

***

Wchodzimy do środka do konstrukcji. Zamiast całej konsoli sterowania stoi tam teraz pościelone łóżko. Zrywamy z niego pościel i materac. Wiem, że nogi są wydrążone w środku i znajdują się tam wskazówki dla nas. Odkręcam pierwszą nogę. Wyciągam list, w którym stoi, że moja rana nie została zakażona i nie muszę się martwić.

Kotu.

2010-10-15T23:59:00.000+02:00

Stoję obok kościoła w Rzezawie, jest ciemno, rozglądam się, ale nie mogę nic dostrzec w świetle latarni. Mam dobry widok na skrzyżowanie, zastanawiam się po co ja tu stoję, może czekam na kogoś? Nagle słyszę dzwoneczek, dzwoneczek mojego Kotu. Biegnie środkiem skrzyżowania, spłoszony, zagubiony.. Wołam do niego, ale nie słyszy mnie, jego ciałko jest dziwnie rozciągnięte jakby przywarł do ziemi, ale jednak się porusza. Z zakrętu wyjeżdża czerwony autobus, który nie kursuje już od 10 lat. Kotu wpada pod koła. Nie słyszę dzwoneczka. Słyszę swój krzyk. Kierowca autobusu niczego nie zauważył, przejechał zostawiając Kotu na środku ulicy. Podbiegam do niego. Leży w kałuży krwi, patrzy na mnie. Zaczynam płakać, głaskam jego mięciutkie futerko. Krzyczę. Kładę się obok niego, przytulam się do jego kłębuszka, nie chce wstać, nie chce się ruszyć, jestem jak sparaliżowana. Zamykam oczy. Słyszę dzwoneczek. Otwieram oczy. Kotu! Przeciąga się, łasi się do mnie, biorę go na ręce. Z wtulonym w siebie Kotu szybko odchodzimy. Jestem szczęśliwa. Kotu mruczy, też jest szczęśliwy.

Zaniedbane dziecko

2010-10-10T16:58:00.002+02:00

Leżę na oświetlonym słońcem łóżku, jest ciepło. Na poduszcze leży niemowlę, dziewczynka z piegami na nosie - to moja córeczka. Dotykam ją, a ona się krzywi - zaniedbywałem ją i teraz mnie nawet nie poznaje. Jest mi przykro, całuję ją w rączkę - uśmiecha się i wszystko mi wybacza. Leżę na plecach, a ona zasypia na mojej piersi.

Ciąża, babcia i świadomość

2010-10-05T10:36:00.004+02:00

Idę z Przemkiem przez obce miasto, spieszymy się gdzieś. Na całym chodniku stoją ludzie, pracownicy lokali, którzy wyszli na przerwy. Wszyscy są poprzebierani jak na bal. Mówię coś do Przemka a cała grupa, obok której akurat przechodzimy mówi do mnie prawie chórem "cześć". Widocznie myśleli, że ja ich pozdrowiłem, czuję się niezręcznie, idziemy dalej, a ja pod nosem, cichutko powtarzam "cześć, cześć, cześć" - chcę wypełnić miejscowy obyczaj, ale jednocześnie czuję się z nim niezręcznie. Skręcamy w stronę szkoły, dla żartu popycham Przemka, ale zaraz przypominam sobie, że jest w ciąży i takie żarty mogą zaszkodzić jego dziecku. Idziemy chwilę w milczeniu. Zadaję mu pytanie "stary, a jak ty właściwie urodzisz to dziecko?".

Jestem w szkole, w liceum. Zaglądam do sali, w której mam zajęcia. Widzę znajome twarze i wiem, że to właściwa sala. Wszyscy są stłoczeni nad zeszytami, a ja czuję, że chyba jako jedyny nie wiem o co chodzi. Siadam przy Dawidzie, to lekcja angielskiego. Jestem spóźniony i nie mam nawet książki, chcę skorzystać z tej od Dawida, ale on już dzieli ją z Michałem, który siedzi z drugiej strony. Próbuję więc czytać ćwiczenia z podręcznika osoby, która siedzi przede mną. Patrzę na nauczycielkę. Jest nią babcia Danusia. Dostrzega moje nieprzygotowanie, podchodzi i zaczyna mnie strofować. Pyta, dlaczego nie wyprawiłem wigilii. Zdenerwowany tłumaczę, że musiałbym dzień po jej pogrzebie świętować wigilię. Odnosi się do tego ze zrozumieniem. Pyta, czy odwiedziłem Kasię - nie wiem o kogo chodzi, chyba o jakąś jej sąsiadkę. Babcia jest zniecierpliwiona i odchodzi na zaplecze mówiąc pod nosem, że Kasia była chora i też pewnie umarła. Przez tą wymianę zdań w sali panuje cisza. Teraz Michał siedzi tuż przy mnie. Podnoszę głowę i mówię do niego: "najlepsze jest to, że wiem, że to sen bo nauczycielką jest moja zmarła babcia". Powtarzam to dwa razy próbując ogarnąć niesamowitość tej sytuacji. Patrzę na swoje dłonie i mówię do Michała: "wszystko jest takie normalne, moje ręce, ławka - a jednak to sen, wszystko przez tą babcię". Michał kiwa głową ze spokojnym zrozumieniem. Za chwilę mówi do mnie: "chciałbym zacząć uprawiać jakiś sport". Proponuję mu tenis stołowy, on się zgadza. Cieszę się na wspólną grę.

Fiordy.

2010-09-29T12:23:00.001+02:00

Stoję na ganku przed drzwiami drewnianego domku, zielone okiennice, kojarzę ten dom- przewija się w moich snach co jakiś czas i choć wiem, że nie jest mój, że jeszcze nie należy do mnie, znam go na pamięć, rozmieszczenie pokoi, ułożenie sprzętów, za każdym razem ktoś inny w nim mieszka, więc trochę inaczej wygląda, ale wiem na pewno, że to mój dom. Pukam w stare drewniane drzwi, otwiera mi moja koleżanka z mężem (?), wchodzę do środka, jest przytulnie, Pszczoła mówi abym położyła walizkę (no tak, mam walizkę) pod ścianą i poszła obejrzeć pokój jaki mi przygotowała. Ja wiem, w którym pokoju się zatrzymam, w moim pokoju, ulubionym, zawsze gdy jestem w tym domu rodzina, która w nim mieszka albo ja sama wybieram zawsze ten sam pokój. Znajduję się na tyłach domu, jest przestronny, ma osobną łazienkę, którą tak uwielbiam, znajduję się ona na podwyższeniu kilku stopni, małe pomieszczenie, coś w rodzaju wykusza, nie ma drzwi, jest tylko zwiewna zasłonka, w centralnym miejscu stoi duża balia-wanna, świeczki, książki, jakiś fotel. Jestem potwornie zmęczona, dochodząc do pokoju od razu padam na łóżko, przymykam oczy, gdy je otwieram okazuje się, że spałam bardzo długo, jest ciemno i nieprzyjemnie, słyszę jakiś huk dobiegający z zewnątrz. Biegnę na ganek, dopiero teraz zauważam sieci pająków, które na wietrze rwą się, targają lub wirują, na nich uczepione wielkie pająki, czerwone w czarne paski, boję się, ale wiem, że one boją się bardziej. Patrzę przed siebie i wiem już skąd ten huk, domek znajduję się na skraju fiordu, stojąc na ganeczku otoczonym balustradą widzę przed sobą kolejne urwisko, coś na wzór bramy, która strzeże dostępu do mojego domu. Wieje potężny wiatr, chmury burzowe i światło jakie może wystąpić tylko w snach-nieziemnskie. Jestem przerażona, chowam się do domu i przez okno patrzę jak skały fiordu się osuwają, jak woda się wdziera i chce usunąć wszystko co stoi na jej drodze. Pszczoła bierze mnie za rękę, wychodzimy tylnim wyjściem. Po drugiej stronie domu świeci słońce, jest ciepło, przyjemnie. Siadamy na ławeczce przy domu, przed nami rozciąga się zielona polana usłana kwiatami, czerwonymi. Maki. Obserwujemy tańczące płatki kwiatów. Nic nie mówimy. Tylko patrzymy.